buitenbeentje 2

Je mag een buitenbeentje zijn (wees er trots op!)

  • 17 augustus 2022
  • 9 Reacties

Ken je de buitenbeentjes in de supermarkt? De bijzonder gevormde groenten die door hun afwijkende uiterlijk niet in de gewone groentebakken mogen liggen voor de volle mep. Een bijzonder concept eigenlijk! Dat we minder betalen voor een komkommer die niet in het perfecte-komkommer-hokje past, en dat we paprika’s laten liggen die naar onze zin niet bij de groep horen. Maar goed, ik wilde het niet over groenten hebben. Wel over een buitenbeentje zijn. Ook ik heb dat gevoel in mijn leven vaak gehad. En wat zou ik met terugwerkende kracht graag tegen mijn puber-ik zeggen dat er zoveel mooiere woorden bestaan voor buitenbeentje: uniek, opvallend, lefmens of – de mooiste – gewoon jezelf.

Het buitenbeentje in de groep

Op de middelbare school was ‘onzeker’ mijn middle name. Ik was een muurbloempje. Ik deed braaf mijn best in de lessen, schaamde me kapot als ik een keer een boek vergat en vond het niet cool als mensen iets van me vonden. Heel opvallend was mijn kleding de eerste drie jaar van mijn middelbare-schooltijd niet. Ik keek af wat andere mensen droegen en kocht dan graag voor mezelf iets wat daar enigszins op leek. Matchen met de meute is immers je hoofddoel als doorsnee brugpieper. Het mijne wel.

Maar hoe erg ik ook mijn best deed om te matchen met mijn leeftijdsgenoten, ik heb me vaak anders gevoeld:

  • Als ik mogelijk te fanatiek meedeed met de les en me uitsloofde op werkstukken of wel heel graag het goede antwoord wilde geven.
  • Als ik op schoolfeesten wat ongemakkelijk in een hoekje op de muziek stond mee te deinzen met een glas water in mijn hand, terwijl het merendeel de alcohol rijkelijk liet vloeien.
  • Als ik op maandagochtend dolblij was dat ik een rustige thuisblijfzondag achter de rug had, terwijl ik van anderen hoorde dat ze met elkaar waren uit geweest tot in de late uurtjes en speeksel hadden uitgewisseld met de knapperds die way out of my league voelden. Ik had geen idee wat kussen was, had geen druppel alcohol op en niets in mij had behoefte aan uitgaan. Ik vond een serie bingewatchen of interieurinkopen doen bij Blokker spectaculair genoeg als weekendinvulling. 

Oh wee, als je anders bent

Zijn het de puberhormonen? De behoefte om ergens bij te horen omdat het als puber niet cool meer is om met je ouders op de bank zaterdagavondshows te kijken? Of gewoon het heftige idee dat er een lang volwassen en verantwoordelijk leven voor je ligt? Geen idee! Maar mijn behoefte om niet op te vallen was immens groot toen ik een jaar of zestien was.

Ik ben nooit gepest. Ik zat op een fantastische school. Ik had lieve vriendinnen om me heen. En toch had ik een intense onzekerheid die aan me knaagde. Ik had niet de intentie om bij de coole clubjes van de school te horen. Ik was helemaal oké met het label ‘nerd’. Of ‘dromer’ voor mijn part. Als ik maar niet ‘anders’ genoemd zou worden. Of me zo zou voelen. Maar dat laatste was puur door mijn eigen onzekerheid nog best vaak het geval.

buitenbeentje

“Hé vieze ginger!”

Er is altijd wel iets wat je anders maakt dan anderen. Bij mij was het bijvoorbeeld mijn haarkleur. Rood haar was blijkbaar niet cool op de middelbare school. Zo prachtig als ik het nu vind, zo stom vond ik het als 14-jarige dat juist ik met opvallende rode lokken was geboren. “Vieze ginger!”, klonk het vaak door de schoolgangen. Niet alleen naar mij overigens, maar naar elke willekeurige persoon met rossig haar. Ik kreeg er acuut de neiging van om mijn haren zwart te verven (gelukkig niet gedaan!). 

Na een tijdje trok ik geen open schoenen meer aan, omdat mijn gezwollen voeten blijkbaar de aandacht trokken. Twee smoezende en wijzende brugpiepers (drie jaar jonger dan mij) waren genoeg reden om me voortaan in sneakers en laarsjes te hullen. Weg met die voeten!

Liep ik in jurkjes rond en zag ik iemand fluisteren? Dan had ik al snel het idee dat het kwam doordat ik de meest verkochte Levi’s-jeans niet droeg. Zou ik dan toch iets anders aantrekken…?

En vroegen mensen me waarom ik geen alcohol dronk, dan baalde ik als een stekker dat “Ik moet nog rijden” zonder rijbewijs geen geldig excuus was. Nu zou ik zeggen “Heb ik geen behoefte aan!”. Punt. Maar als 16-jarige vond ik dat ik met wel heel goede redenen moest komen om de niet-alcoholische inhoud in mijn glas te verdedigen.

Niet cool. Dat is denk ik hoe ik me voelde. Anders. Een buitenbeentje. En dat was precies alles wat ik als onzekere puber niet wilde zijn.

Wat ik nu zou zeggen?

Sommige mensen verlangen terug naar de tijd waarin ze een feestende en onbezorgde zestienjarige waren. Ik ben vooral heel gelukkig dat die tijd achter me ligt. Door mijn grote onzekerheid en heftige eetstoornis in die periode kan ik wel zeggen dat het niet mijn lievelingslevensfase was. Soms zou ik willen dat ik mijn 16-jarige ik een aai over haar bol kon geven. Kon zeggen dat het een paar jaar later heus goed komt. En dat een buitenbeentje zijn helemaal niet erg is. Want zo erg als ik het toen vond om mezelf te zijn, zo fijn voelt het als volwassene om mijn eigen pad uit te stippelen.

Het is wél cool om een buitenbeentje te zijn. Niet dat je je bewust moet gaan afzetten tegen de meute en vooral moet doen wat niemand doet. Maar als jij dingen anders kiest of doet dan anderen, blijf dat lekker doen. Laten we alsjeblieft niet allemaal in dezelfde strakke spijkerbroek rondlopen, naar dezelfde clubs gaan op zaterdagavond (dan wordt het wel heel druk!) en allemaal dezelfde keuzes maken. Dat zou maar een saaie bedoening zijn. 

buitenbeentje 3

Nu pas zie ik in…

De afgelopen jaren ben ik die “eigen” dingen gaan waarderen. Zo noem ik nu standaard “mijn haarkleur!” als iemand me vraagt wat ik het mooist vind aan mezelf. Juist omdat die zo uniek is. Met vallen en opstaan begin ik ook meer vrede te hebben met het feit dat ik geen extravert feestbeest en sociaal dier ben. En ik vind het juist tof dat niet iedereen in de paarse jurk rondloopt die ik in de kast heb hangen. 

Zo ben ik pas de afgelopen jaren gaan ontdekken dat…

  • …het prima is om te boek te staan als ‘nerd’. Of als ‘dromer’. Of als ‘wel heel ambitieus’. Dat is gewoon een oordeel van mensen. Soms zelfs kloppend. Als jij dromerig of ambitieus bent of graag met je neus in de boeken zit, is daar niets mis mee.
  • …je weekend anders in te vullen dan anderen. Al ga je naar de badeendjesverzamelaarsbeurs of heb je vijf boeken verslonden in een weekend, vertel er gewoon over als collega’s naar je weekend vragen. Wat is er mis mee dat jij je eigen hobby’s hebt? 
  • introvert zijn niet gelijkstaat aan saai zijn. Iedereen laadt op van andere dingen. Dat ik na een gemiddeld weekend met drie verjaardagen compleet uitgeput ben op maandag en liever mijn zondagen cupcakes bakkend of blogs tikkend doorbreng, betekent niet dat ik mijn tijd verdoe. Ik laad dáárvan op; een ander van die volle sociale agenda.
  • …je er gerust voor mag uitkomen dat je geen vlees en vis eet of geen alcohol drinkt. Je hoeft je niet te verdedigen voor jouw keuzes. Zeg het gewoon zoals het is (“Ik drink geen alcohol”). Zonder sorry. Zonder uitleg. Een ander gaat toch ook niet in geuren en kleuren uitleggen waarom ze voor een biertje in plaats van voor appelsap heeft gekozen.
  • rood haar prachtig is, zelfs al is het voor sommigen blijkbaar reden tot “Hé, vieze giner roepen!”). En dat mijn voeten bij mij horen. Ook al vind ik ze niet moeders mooiste, ik hoef ze niet te verstoppen om maar gefluister en geroddel te voorkomen.
  • je je niet hoeft te schamen als je over onderwerpen niet kunt meepraten. Het is prima wanneer jij als enige wandelingen maakt terwijl het Nederlandse Elftal speelt of geen spannende “Weet je nog toen ik zoveel gedronken had…”-verhalen kunt oplepelen bij een gezellige vrijdagmiddagborrel. 

Je leven is zoveel makkelijker als je omarmt dat dit is wie jij bent. Met je gekkigheden, eigen interesses, unieke keuzes en jouw uiterlijke totaalplaatje. Just do you!

‘Buitenbeentje zijn’ is niet iets om je voor te schamen

Misschien ben je anders dan anderen. Maar als het goed is, geldt dat voor iedereen. ‘Buitenbeentje’ is geen scheldwoord. Ook niet iets om je voor te schamen. Dat jij dingen anders doet, is een observatie. De rest drinkt, jij niet. Anderen dragen een broek, jij een rok. Wat is er mis mee? Laat het je niet onzeker maken, maar durf voor je eigen keuzes te staan.

Want als jij zelfverzekerd zegt “Ik ben niet zo van de feestjes, maar ik heb in mijn weekend heerlijk drie boeken gelezen”, wie is de rest dan om daar iets van te vinden? Hoe meer je gaat staan voor wie je bent en daar zelf vrede mee hebt, hoe meer anderen jou gaan zien als een lef-mens. Juist in een wereld waarin we er graag bij willen horen, is het zo dapper en mooi dat jij lekker jezelf durft te zijn. We hebben je nodig, mooi mens!

Zijn er dingen die jou onzeker maken over jezelf?

1 3
blogger romy vakervrolijk

Door Romy

Tikgrage theeleut. Nooit uitgekletst. Ik inspireer je graag om vaker vrolijk in het leven te staan. Dat doe ik door goudeerlijke en persoonlijke teksten te schrijven en liefdevolle tips te delen. Mét een vleugje humor.

Meer over mij

Ik ben benieuwd wat jij vindt…

  1. Naomi 17 augustus 2022 op 8:36 am - Beantwoord

    Uniek vind ik zo’n mooi woord én ‘concept’. Jij hebt dat in dit artikel weer prachtig omschreven. Heel mooi hoe jij jezelf bent gaan accepteren. En wat dat is met pubers weet ik ook niet, maar ik vind het vaak zorgelijk om te zien. Gelukkig komt het bij veel mensen na de puberteit goed en worden ze weer meer uniek;).

  2. Meaghan 17 augustus 2022 op 9:48 am - Beantwoord

    Heel mooi artikel Romy. Jouw tekst neemt mij ook echt weer even terug in de tijd. Ik was op de middelbare school net zoals jij. Ook ik was enorm onzeker, had een eetstoornis en wilde niet al te veel opvallen. Ik vond een weekendje shoppen of Sims spelen al heel spectaculair, terwijl dat zogenaamd “niks” was in vergelijking met de feesten en andere wilde dingen die klasgenoten deden. Naar schoolfeesten ben ik nog nooit geweest, gewoon omdat het niet bij mij paste en ik niet in een hoekje wilde zitten wachten tot al die ellende voorbij was. Vaak merkten mensen dan ook niet eens dat ik er niet bij was, dus dat scheelde. Ik was ook altijd degene die dol was op het maken van werkstukken, die altijd het goede antwoord op de vraag van docenten wist, maar dit niet altijd durfde te geven. Ik herken veel in wat je schrijft en ook ik kan wel echt zeggen dat ik het niet erg vind om een buitenbeentje te zijn. Dat maakt ons juist uniek. Anders zijn dan de rest vind ik juist mooi, want iedereen hetzelfde is ook maar zo saai. Gelukkig is die puberteit en die groepsdruk allemaal voorbij en kan ik nu net als jij volledig mezelf zijn en zeggen dat ik gewoon ben zoals ik ben. Wat een ander daarvan vindt is zijn / haar eigen probleem. 😉

    • Romy 13 september 2022 op 7:55 am - Beantwoord

      Dank je wel voor je mooie en open reactie! <3 Zo mooi om te horen dat jij er nu ook anders instaat dan toen en ondanks de onzekerheid destijds jezelf niet alsnog in hokjes hebt gestopt waar je niet in paste. Het is zo mooi om je unieke zelf te kunnen en durven zijn, en het is nog mooier als de groepsdruk om het anders te doen na de puberteit eindelijk voorbij is 🙂
      Je mag heel trots zijn op jezelf!

  3. Johanna 17 augustus 2022 op 3:24 pm - Beantwoord

    Mooi geschreven. Ik was tot een jaar of 14 een buitenbeentje, en daarna had ik een goed groepje vriendinnen. Maar echt mainstream was ik nooit. Maar bedenk wel dat een buitenbeentje zijn, van het gezichtspunt afhangt. Het omgekeerde is een meeloper, die alles doet wat de groep zegt. Of misschien nog een aanvoerder, maar daar zijn er maar weinig van. En groepsdruk heeft mij maar heel weinig uitgemaakt. Ik neem / nam mijn eigen beslissingen, maar ja, daar om ben ik ook een maart-ram.

    • Romy 13 september 2022 op 7:50 am - Beantwoord

      Mooi inderdaad om het perspectief op die manier om te draaien! Waar buitenbeentjes zijn, zijn ook altijd mensen die met de groep meelopen. En misschien is het achteraf juist iets om trots op te zijn dat jij niet klakkeloos met anderen meeliep.

  4. Maartje 17 augustus 2022 op 4:18 pm - Beantwoord

    Owh ja, zo herkenbaar dit. Ik vond de middelbare school absoluut een vijf jaar durende hel op aarde. Ook omdat ik vier vd vijf jaar een nieuwe klas kreeg (op mijn school gooiden ze elk jaar de klassen door elkaar). Ik berekende altijd zorgvuldig alle lesuren tot de volgende vakantie om af te kunnen tellen. Als introvert meisje met kort haar en een voorkeur voor jongensachtige kleding hoorde ik er absoluut niet bij. De term non-binair bestond toen nog niet. Ook ik hield niet van uitgaan en ging liever een boswandeling maken in het weekend. En vegetarier zijn was in die tijd ook nog een uitzonderingspositie waar ik me altijd voor moest verantwoorden; gelukkig is dat nu minder bijzonder. En ik was heel slecht in bijna alle soorten sport, dus lichamelijke opvoeding (die naam alleen al) was de superhel, want de meeste klasgenoten vonden gymnastiek het leukste vak.

    • Romy 13 september 2022 op 7:49 am - Beantwoord

      Wat rot om te horen dat je totaal geen fijne schooltijd hebt gehad! Alle dingen die je noemt, maken jou jou en er is helemaal niets mis mee. Wel herkenbaar trouwens dat vegetariër zijn toen nog echt een ding was. Ik weet niet hoe vaak ik wel niet heb moeten uitleggen waarom ik dat was… Tegenwoordig kijkt niemand er meer van op eigenlijk.

  5. Simone 17 augustus 2022 op 8:00 pm - Beantwoord

    Vroeger was ik ook echt enorm onzeker. Gelukkig is het ergste wel gesleten. Maar mijn fibromyalgie wil me nog wel eens onzeker maken. Zeker wanneer het weer erg opspeelt maakt het me onzeker.

  6. Marjoleine 17 augustus 2022 op 11:25 pm - Beantwoord

    Wat naar dat je je zo onzeker hebt gevoeld vroeger 🙁 Jongeren (en volwassenen trouwens ook) kunnen soms zo gemeen en kritisch zijn. Iedereen is goed zoals hij/zij is <3

Recente blogs

Favorieten | Podcasttip, prentenboek, pindakaasliefde & poetsgereedschap

28 juli 2022|Lifestyle|

Van nieuwe ontdekkingen word ik altijd razend enthousiast. Met name als het dingen zijn waarvan ik denk "Dat hád ik eerder moeten weten!". Daarom zijn deze favorieten-verzamelartikelen een van mijn (jawel!) favorieten om te maken. Dit keer heb ik weer een hoop in het zonnetje te zetten. Met onder andere het prachtigste prentenboek dat je als volwassen zelfhulpjunkie bijna móet hebben, een pindakaasvariant die mijn hart heeft veroverd en tandenpoetsgerei dat ik eerder in mijn badkamer had willen hebben. Dit zijn mijn favorieten van de laatste maanden.

Lichtpuntjes nu de wereld op z'n kop staat

15 maart 2020|Positiviteit|

In een week tijd kan er van alles veranderen. Hoe bizar is het dat het hele leven in Nederland binnen een paar dagen volledig op z'n kop staat. Ook in mijn hoofd schieten de "Wat als...?"-gedachten voorbij. Voor het eerst lichte paniek toen om me heen van alles werd gecanceld. Net toen ik een tikkeltje verdrietig zat te overdanken wat er allemaal kán gebeuren, besloot ik mezelf wat lichtpuntjes te gunnen. Juist nu. Ik neem je graag mee in mijn hersenspinsels én fijne gedachten.

Een klein (blog)stapje terug

21 juni 2020|Persoonlijk|

Ik kan hier gewoon een huishoudelijke mededeling van maken. Maar ja, ik ben niet zo van ergens maar een paar woorden aan vuil maken. Bijna vier jaar lang heb ik elke dag een artikel op Vaker Vrolijk geplaatst. Nooit heb ik een dag gemist. Tot binnenkort dus! Ik ga namelijk een heel klein stapje terug doen. Ik blijf bloggen en dingen delen, maar dan iets minder vaak: 5 in plaats van 7 keer per week. En tja, daar wil ik graag iets meer dan een huishoudelijke mededeling aan wijden.

Ga naar de bovenkant