laatbloeier 3

Waarom niemand een laatbloeier is (en ik mezelf zo ook niet meer noem)?

  • 15 maart 2024
  • 5 Reacties

Jouw leven, jouw tempo, jouw pad. We weten het allemaal. Toch is het in de praktijk niet altijd makkelijk te accepteren dat dingen anders gaan dan je had gepland of gehoopt. Dat sommige wegen naar de top gepaard gaan met heel veel haarspeldbochten en heuvels. Met loopings misschien zelfs. En dat het dan lijkt alsof er – terwijl jij met horten en stoten vooruitgaat – altijd wel iemand is die jou op een fancy e-bike zonder vuiltjes aan de lucht voorbij racet. Ik heb in mijn leven vaak het gevoel gehad dat ik die ene treuzelaar was die puffend achter de meute aan trapte. Die persoon die alles net een tandje trager of later deed. En waar ik me eerst schaamde voor mijn “laatbloeier” zijn, ben ik daar nu mee gestopt. Want hoezo laat? Hoe kun je nu laat zijn in je eigen leven?

Ik vond mezelf een laatbloeier

Laatbloeier is een term die ik vaak zat op mijn eigen voorhoofd heb geplakt. Ik had er zo mijn redenen voor en gebruikte het woord misschien ook wel om mezelf in te dekken. Als mensen dan vonden (of mogelijk zouden kunnen vinden) dat ik aan de late kant was, dan kon ik altijd nog schermen met de uitspraak “Oh ja maar, ik ben ook gewoon een laatbloeier”.

Eind goed, al goed. Dacht ik. Maar nee, daarmee praatte ik mezelf regelmatig onnodig naar beneden.

Ik vond mezelf een laatbloeier, omdat…

  • …ik “pas” op mijn 25e het huis uit ging. Achteraf gezien vind ik dat niet eens laat trouwens. Ik was al trots dat ik op mijn 25e als single vrouw aan een koopappartement kon komen.
  • …ik mijn eerste relatie pas had toen ik 19 was en voor die tijd zelfs nooit belangstelling had om eens hartstochtelijk met jongens te zoenen op schoolfeesten.
  • …ik de hele uitgaan-en-zuipen-tot-vier-uur-‘s-ochtends-fase heb overgeslagen en vaak het idee had dat mijn wilde jaren nog moesten komen. (Spoiler: die zijn ook daarna nooit gekomen. Tenzij je de avonden dat ik met vriendinnen tot twee uur ’s nachts kletste met een kop thee en taart onder “wild” schaart.)
  • …ik tijdens mijn studie helemaal geen uitgestippeld plan had voor wat ik daarna wilde gaan doen (wat ik trouwens niet gek vind: hoe kun je nu als 21-jarige weten wat je de rest van je leven wilt doen als je pas net voor jezelf kunt zorgen).
  • …ik weinig kook- en huishoudervaring had toen ik mijn eigen stulpje kreeg, en op mijn 25e nog de verpakking van de champignons erbij moest pakken om te kijken hoe je die dingen gaar krijgt.
  • ik áltijd jonger word geschat, en op mijn 29e nog de vraag kreeg of ik al eindexamen had gedaan of al met een vervolgstudie was begonnen. Ik had al 7 jaar mijn masterdiploma op zak.
  • …ik heel onzeker van de universiteit af kwam, terwijl ik het idee had dat andere begintwintigers barstten van het zelfvertrouwen. Dan vroeg ik me af welk college of welk stukje levenservaring ik had gemist dat ik nog steeds kon piekeren om niets en al trillende handen had als ik maar iemand moest bellen.

Achteraf denk ik alleen maar “Het is toch goed gekomen? Waar maakte ik me druk over?”. Ik kan inmiddels champignons prima temmen. Ik bel dagelijks. Zonder trillende handen ook. Ik weet wat voor werk bij me past. Ik doe wat me gelukkig maakt. Soms zou ik willen dat mijn twintigjarige ik had geweten “Ook al gaat het niet altijd zoals je plant, het komt heus goed.”

Als je nog moet uitvogelen wie je bent

Maar de belangrijkste oorzaak voor mijn laatbloeierij was in mijn geval dat ik in mijn puberteit tamelijk werd opgeslokt door anorexia. Ik had eerst nog een heel zwaardgevecht te bevechten met de stemmetjes in mijn hoofd voordat ik kon denken aan jongens, huizen, grote-mensen-banen, ondernemingen, nieuwe hobby’s en meer van al dat.

Toen ik de kilo’s en daarmee mijn levensenergie terugkreeg, begon de ontdekkingstocht pas. Waar veel mensen in hun puberteit hun grote “Wie ben ik?“-zoekactie starten, kwam die vraag bij mij pas rond mijn 22e naar de oppervlakte drijven. In een jaar tijd studeerde ik af, kreeg ik 15 kilo meer aan mijn botten, veranderde mijn totale leven en startte ik ook nog met solliciteren. Ik was amper gewend aan mijn nieuwe ik. Laat staan dat ik een flauw idee wie ik was en wat ik wilde.

In die tijd vond ik dat maar stom. Ik vond dat ik meteen moest meedraaien. Ik had al lang genoeg achter de menigte aan gehobbeld. Achteraf denk ik “Hoezo?”. Ik moest van mezelf leren houden voordat ik überhaupt ruimte had om datingapps op mijn telefoon te zetten. Ik moest eerst meer vertrouwen krijgen in mezelf (en oké, ook gewoon geld sparen!) voordat een plekje voor mij alleen een serieuze optie werd. En als je nooit hebt nagedacht over wat je precies wilt met je leven, dan is het niet gek dat je twee loondienstbanen nodig hebt voordat je ontdekt dat jouw droombaan anders is dan je altijd dacht.

Dat je niet het pad van de gemiddelde leeftijdsgenoot bewandelt, betekent niet dat je te laat bent. Dat betekent gewoon dat je jouw eigen – voor jou logische – volgorde loopt. Althans, zo kijk ik er nu naar.

laatbloeier 2

Het leven kent geen deadlines

Oké, werkdeadlines daargelaten. En vooruit, ook kinderen krijgen kent een deadline (waarvan je vooraf niet weet waar die ligt). Dat heeft Moeder Natuur nu eenmaal zo geregeld.

Maar los daarvan ben je niet pas “goed gelukt in het leven” als je vóór een zekere leeftijd bepaalde dingen hebt bereikt. Wat is er mis met op je 55e je droombaan vinden? Dan ben je alsnog een hoop levens- en werkervaring rijker geworden. Waarom zou het erg zijn als jij niet op je 31e met een kind in je armen zit, maar pas op je 35e of 38e toe bent aan die stap? Of als je op je 28e afstudeert in plaats van een paar jaar eerder? Of als je op je 70e nog in therapie gaat voor dingen in je jeugd speelden? Het is toch juist mooi en stoer dat je daarin luistert naar wat goed voelt voor jou?!

Niemand bepaalt dat je mislukt bent als je stappen later zet dan mensen om je heen. Of als je zelfs besluit ze niet te zetten, omdat jij bijvoorbeeld hartstikke happy single bent en echt geen zin hebt in date-ellende. Of omdat je nooit een vurige kinderwens hebt gehad, of niet de ambitie voelt om eens een driedubbele promotie te maken die het goed zal doen op LinkedIn. Doe vooral JOUW ding.

Sterk staaltje verwachtingsmanagement

Dat ik mezelf een laatbloeier noemde, had bij mij alles te maken met verwachtingen. Verwachtingen van de buitenwereld, maar – ik moet toegeven – eigenlijk vooral verwachtingen van mezelf.

Laat ik beginnen met de verwachtingen van buitenaf, vaak vakkundig in goedbedoelde opmerkingen gegoten. In de 4,5 jaar die ik single door het leven ging, heb ik ontelbaar vaak de vraag gekregen “Of ik al aan het daten was?”. Of soms het iets minder subtiele “Joh Romy, die droomman komt niet vanzelf op je pad hè – daar moet je wel achteraan”. En toen ik als 23-jarige nog thuis woonde, is me vaak gevraagd of ik al aan het zoeken was, hoe het ging met mijn huizenjacht en of ik niet minder kritisch moest zijn. Dat ik niet eens op zoek was (en amper een jaar hersteld was), wisten veel mensen niet. Ik durfde het ook niet te zeggen. Alles om aan de maatschappelijke latten te voldoen.

Maar eerlijk gezegd ging ik vooral gebukt onder mijn eigen verwachtingen. Ik had een strak uitgewerkt verwachtingenplan voor mezelf. Daarvan afwijken voelde als een absolute no-go. Ik had ooit bedacht dat kinderen krijgen voor je 30e moet gebeuren. Dat je trouwen vaak doet met een highschool sweetheart (ja, ik keek te veel Lizzy McGuire-achtige series in mijn jeugd!) met wie je op je 25e al tig jaar samen bent. En dat je je leven toch op z’n minst compleet op orde hebt zodra je de 35 nadert.

Ik vergeleek mezelf veel met anderen en baseerde daarop de overtuiging dat “Ik er wel heel laat bij was”. Dat jezelf vergelijken nergens op slaat, moest ik daarna nog leren. Toen ik in mijn eentje op huizenjacht ging, voelde ik me soms de mislukte single tussen de stelletjes (terwijl ik achteraf denk “Wat stoer dat ik dat gewoon deed!”). En dat ik nog worstelde met onzekerheden die anderen al tien jaar achter zich leken te hebben gelaten? Na ja, dat kon echt niet.

Nog steeds soms laat op mijn eigen feestje

Ondanks dat ik de term ‘laatbloeier’ inmiddels het raam uit heb gekieperd, heb ik heus zo mijn momenten waarop ik me afvraag of ik er niet eerder bij had moeten zijn. Als ik hoor dat anderen van mijn leeftijd soms al drie kinderen hebben rondlopen, vraag ik me weleens af waarom mijn eierstokken nog altijd geen neiging tot rammelen hebben. Er zijn ook momenten dat ik opschrik van de “Wil jij eigenlijk geen kinderen?”-vraag. Dan schrik ik ervan dat ik met een paar keer knipperen al de leeftijd heb bereikt waarop mensen je blijkbaar inschatten als “iemand die nu met een zwangerschapsaankondiging zou kunnen komen”. Ahum, in mijn hoofd ligt mijn studententijd nog steeds amper achter me.

En als ik soms zie hoe zelfverzekerd en allemachtig stoer en dapper mede-net-dertigers soms uit de hoek komen, kan ik weleens achter mijn oor krabben. Had ik mijn onzekerheden niet állang in de prullenbak moeten kieperen? Hallo, ik loopt al dertig jaar rond op deze planeet. En hállo, dat grenzen aangeven mag ik toch eindelijk een keer begrijpen op deze leeftijd. Maar vervolgens besef ik dat ook dáár geen cijfers aan hangen. Het mag dan lijken alsof anderen van je leeftijd alles op orde hebben en jij niets, maar schijn bedriegt. Niemand is perfect. Zoals jij je soms te laat voelt op je eigen feestje, zo hebben anderen dat ook vaak zat.

Iedereen doet maar wat

Wat mij op andere gedachten bracht, is vooral het besef dat iedereen maar wat doet. En nee hoor, dat is niet bedoeld om te beweren dat jij zonder Google Maps en überhaupt zonder bestemming met je auto doelloos rondjes blijft rijden. Ik bedoel ermee te zeggen dat we het allemaal weleens niet weten. Dat we allemaal soms zoekende zijn naar het antwoord op de vraag ‘Wie ben ik?’. En zelfs als je nog zo stellig denkt het antwoord gevonden te hebben, kan er altijd iets gebeuren waardoor je die complete klopjacht naar antwoorden moet herstarten.

We maken allemaal fouten, ervaren allemaal periodes waarin dingen compleet anders gaan dan je had gedacht en gehoopt. We maken tegenslagen mee die geen rekening houden met planningen. Soms komen er juist onverwacht mooie dingen voorbij, waardoor je niet eens zin hebt om aan je eigen strakke schema’s vast te houden. En soms heb je even geen schema. Dat geldt voor jou en voor ieder ander.

laatbloeier

Laat de perfecte plaatjes los

Vaak hebben we allerlei perfecte plaatjes in gedachten. Als je díe toch ooit waarmaakt… Nou, dan ben je wel echt met vlag en wimpel geslaagd voor het leven. Maar waarom zou dat perfecte plaatje werkelijkheid moeten worden?

Bij dat perfecte plaatje houd je geen rekening met de bijzondere omwentelingen die het leven soms neemt. De rotte tomaten die je weleens naar je toe geslingerd krijgt. Of juist de mooie ongeplande momenten waarvoor je met liefde je auto langs de vangrail parkeert. De uitdagingen waarmee je soms geconfronteerd wordt en waarin je op standje overleven gaat in plaats van op standje “Joh, laat ik mijn tien jaar geleden bedachte dromen eens waarmaken”. De omstandigheden die soms tegenzitten. En de dromen die ergens onderweg veranderen. Want misschien zie je je leven nu wel heel anders voor je dan hoe je het tien jaar geleden als broekie bij elkaar had gefantaseerd. Wil je wel echt nog steeds de dingen die je toen dacht te willen?

Aju, maatschappelijke maatstaf

Er is geen definitie van “het goed doen”. Ook niet van “op tijd zijn”. Een geslaagd leven leiden niet per se gelijk aan promotie maken of een hoogdravende titel op je LinkedIn-profiel kunnen zetten. Net zo min draait het om een koophuis, een knappe partner op de bank en drie goed gelukte kinderen die je uiteraard nóóit achter het behang hoeft te plakken. Je kunt ook als happy single een hartstikke geslaagd leven hebben. Als gescheiden persoon. Als werkloze of zieke. Als persoon met littekens of gevoeligheden. Als vrolijke fladderaar die überhaupt niets met settelen heeft en liever de wereld rondtrekt dan in een rijtjeshuis te zitten in een vinexwijk. Heb gerust eens schijt aan de verwachtingen.

Gaat het er niet gewoon om dat je gelukkig bent, hoe jouw plaatje er dan ook uitziet? Dat je jouw dromen nastreeft, ook als die niet binnen hokjes passen? En dat je bijstuurt als je gaandeweg ontdekt dat die ene droom toch niet meer zo goed bij je past als je ooit dacht?

En zelfs áls je toch echt tot de conclusie komt dat jij een laatbloeier bent, is daar nog niets mis mee:

  • Als je “later” bent met dingen, heb je vaak de tijd genomen om alle opties te onderzoeken, jezelf te ontdekken en het leven te leren kennen. Dat is alleen maar prachtig.
  • Dat je dingen op je eigen tempo en manier durft te doen, is vooral krachtig en bewonderenswaardig in een maatschappij vol verwachtingen.
  • Soms is stappen uitstellen juist het allerbeste wat je kunt doen, als op dat moment in je leven iets anders prioriteit heeft.
  • Vaak is het geen kwestie van in het algemeen vroeg of laat zijn. Het is meer een kwestie van prioriteiten stellen. Bepalen dat je nu X belangrijker vindt dan Y, en over 5 jaar alsnog voor Y gaat. Dat is niet gek. Dat is eerder slim.
  • En als je over 5, 10 of 50 jaar later terugkijkt, zal je vaak beseffen “Joh, het was maar een paar jaar op een mensenleven. Zo laat als het toen voelde, was het nou ook weer niet.”

Vaar mee met de stroom

Als ik terugkijk, dan gebruikte ik mijn verwachtingenlijstje vooral als houvast in het leven. Als jonge, onzekere twintiger was ik naarstig op zoek naar vastigheid voor hoe het verder zou gaan. Little did I know dat alles altijd anders loopt dan je vooraf denkt. Maar ook dat dat niet zo erg hoeft te zijn. Soms lopen dingen anders met een reden. Soms maken ze je sterker of komen er zelfs mooie dingen uit voort. Zonder al die jaren single zijn, had ik misschien minder aan mezelf gewerkt. Zonder mijn jaren in loondienst was ik anders gestart als ondernemer. Zonder de tien jaar herstel en alles wat het me leerde, had ik misschien mijn blog niet gehad.

En nu ben ik 30. Ssh, 31 zelfs bijna. En hoewel de controlfreak in mij nooit echt de biezen zal pakken, durf ik nu wel met recht hierin te geloven:

Het komt goed. Snel of traag. Hortend en stotend of in één keer met volle vaart vooruit. Hoe jouw pad ook loopt en of het nu gaat in de volgorde die je voor ogen had of niet, leef je leven. Zet de stappen waar jij je nu goed bij voelt. En vertrouw erop dat er voor de stappen die je nu nog eng vindt heus een moment komt waarop je beseft “Oké, let’s go!”.

Iedereen bewandelt zijn eigen pad. Iedereen heeft een ander tempo. Kijk niet gefrustreerd over je schouder naar mensen die tien keer verder lijken te zijn dan jij. Kijk liefdevol terug naar de persoon die jij eerder was. Wees oké met wie je toen was, tevreden met wie je nu bent, en trots op alles wat daartussen zit.

Heb jij weleens het gevoel gehad een laatbloeier te zijn? Waar lag dat toen aan?

1 1

BLIJF OP DE HOOGTE

Laat je e-mailadres hieronder achter. Dan stuur ik je een mailtje zodra ik een nieuw bericht heb geplaatst.

blogger romy vakervrolijk

Door Romy

Tikgrage theeleut. Nooit uitgekletst. Ik inspireer je graag om vaker vrolijk in het leven te staan. Dat doe ik door goudeerlijke en persoonlijke teksten te schrijven en liefdevolle tips te delen. Mét een vleugje humor.

Ik ben benieuwd wat jij vindt…

  1. Daenelia 15 maart 2024 op 9:06 am - Beantwoord

    😀
    Iedereen doet maar wat. Op het moment dat je daar achterkomt, dan begint je leven pas echt, denk ik. En dan nog hoef je niet meteen ‘het perfecte normale leven’ na te streven (rijmen doe ik ook). Ten eerste is er geen standaard-stappenplan voor het leven want we zijn allemaal individuen (en als je dat niet bent, is dat ook okay). Ten tweede mag je best aanrommelen, zolang je maar geen kwaad doet. Niet iedereen hoeft een topatleet te zijn. Ik ben in de strikte term van het woord wel een echte laatbloeier, hoor. Maar ik bloei tenminste, terwijl mijn leeftijdgenoten soms uitgebrand in het leven staan. Want ik zit in de leeftijdsgroep waar ik de eerste kwaaltjes voorbij hoor komen. Dat er dus groepen zijn die al aan de permanente ouderen-medicatie zitten.
    Dat gezegd hebbende: wat kids betreft, ja, daar moet je wel rekening houden met de leeftijd van je lichaam. Want die optie is op een moment wel afgesloten als je er niks mee doet. Maar dan nog is dat iets waar je zelf over mag beslissen. Kids zijn niet per se een ingredient van een perfect leven. Maar als je graag een familie wilt, moet je dat niet te lang voor je uitschuiven, want dat is niet nodig. Of je nú een kind wilt of over 5 jaar, het maakt niet uit. Zorg gewoon voor een warm nest. Dat is alles.

  2. Ilona 15 maart 2024 op 9:53 am - Beantwoord

    Gelukkig maar dat het leven altijd anders loopt dan je vooraf denkt. Zou ook een saaie boel worden. Het enige zekere dat je vooraf weet is dat je ooit gaat sterven. Ik ben nu 60 en daar toch al meer mee bezig dan op mijn 31e omdat ziekten en ongemakken nu eenmaal vaker voorkomen wanneer je 60 bent dan wanneer je 30 bent (en dat is maar goed ook). In sommige dingen ben ik zeker een laatbloeier ‘pas’ op mijn 28e besloot ik in de zorg te gaan werken nadat het jaren had gesudderd. Waarom dat pas op mijn 28e was weet ik ook niet maar ineens vulde ik de formulieren in en begon ik als leerling-verpleegkundige. Ook niet altijd gemakkelijk want het verschil tussen een 17-jarige en een 28-jarige was tamelijk groot. Toch doorgezet en nooit spijt van gehad. Ruim 2 jaar geleden kwam ik er pas achter dat ik schrijven erg leuk vond omdat ik ‘zomaar’ een ingezonden brief schreef naar een landelijk dagblad. Een jaar van intensief schrijven (voornamelijk die ingezonden brieven) naar landelijke media volgde. Inmiddels doe ik dat nog maar weinig en volg ik inmiddels mijn tweede cursus aan de volksuniversiteit. Net zoals het gras bijna altijd groener bij de buren is lijkt het dan anderen het vaak beter voor elkaar hebben maar ik heb geleerd en gezien dat dat lang niet altijd zo is en vaak ook alleen maar een facade is. Je hebt er een prachtige blog over geschreven Romy!

  3. Rianne 15 maart 2024 op 11:20 am - Beantwoord

    Zo herkenbaar 🙂 Ook hier vroeger altijd het idee van een laatbloeier zijn, ook pas op mijn 19e een eerste relatie en op mijn 24e pas het huis uit. Ook nooit de behoefte gehad om uit te gaan tot in de late uurtjes en op te staan met een kater (nu wel met een echte kater overigens ipv de spreekwoordelijke, die komt nogal eens op bed liggen in de nacht en springt er ’s morgens dan vrolijk mee mee uit bed) Verder ook altijd het idee dat ik achter liep, want geen droombaan, geen carrière, geen koopwoning en ook al geen gezin met kinderen. Maar het belangrijkste is dat ik mij daar inmiddels niet meer aan stoor 🙂 Ik heb een fijne man, woon in een slecht geïsoleerde huurwoning, maar met een mooi uitzicht aan de achterkant van het huis en ik zit alle dagen thuis ivm chronisch ziek zijn. Ja ik heb geen top inkomen om alles te kunnen doen wat ik wil en op vakantie te gaan, maar thuis heb ik alle dagen vakantie en ben ik tevreden met weinig. Mijn man en ik zeggen altijd dat we rijk zijn in tijd (en dat zijn we) en dat is tegenwoordig al een geluk op zich. En die droomtuin met schommel komt nog wel een keertje 🙂 Ik word dit jaar 40 en ben van plan 100+ te worden, dus nog tijd genoeg haha.

  4. Nikita 16 maart 2024 op 5:27 pm - Beantwoord

    Ik heb dat gevoel eigenlijk altijd een beetje gehad in mijn leven, de laatste tijden dringt het wel eens tot me door dat iedereen zijn eigen pad heeft en timing. En misschien ben ik in anderen hun ogen een laatbloeier, maar toch vind ik dat niet erg. Ik heb mijn tijd genomen om alles uit mijn jeugd te verwerken en daarna heb ik moeten leren (net als jij) wie ik echt ben. Maar na meer dan een jaar tijd aan ontdekkingen en uitproberen en experimenteren begin ik dat steeds meer te leren en ervaren. En al die dingen zijn zo waardevol voor het moment dat ik echt het huis uit ga. En los van dat ik nog thuis woon, vind ik persoonlijk dat ik best wel volwassen in het leven sta. Ik verdien mijn eigen centjes (oke, op dit moment niet want ik zit helaas thuis door mentale gezondheidsproblemen), doe mijn eigen boodschappen en ik help actief mee in het huishouden. En negen op tien kansen als ik een probleem heb (op welk gebied dan ook) ben ik een halfuur later al aan het uitdokteren wat ik daaraan kan doen. En eens ik daar een antwoord op heb, ga ik er meestal voor de volle 100 procent voor. En als ik te veel nadenk over wat de maatschappij wilt en welke druk er achter mijn veren zit denk ik meestal aan younger me. Ik denk dat ze ongelooflijk trots zou zijn als ze wist hoe ik nu in het leven stond. Dat is alles wat belangrijk is voor mij.

  5. Irene 18 maart 2024 op 10:23 am - Beantwoord

    Alle redenen waarom je jezelf vroeger een laatbloeier vond waren/zijn ook op mij van toepassing! Ik heb er vroeger nooit zo over nagedacht dat ik dan misschien een laatbloeier was, ik voelde me gewoon heel onzeker omdat het leek alsof iedereen zijn leven op orde had en goed wist wat ie wou en ik echt totaal niet. Nu ja, er lagen nog andere dingen aan de basis van die onzekerheid natuurlijk, maar het was toch een groot deel.
    Ik kan me nu dan ook erg vinden in wat Daenelia zegt: iedereen doet maar wat en eens je dat ontdekt gaat er echt een wereld open. Ik ben zoveel minder streng voor mezelf en andere mensen. Alles kan nog.

Recente blogs

Blij Lijstje #61 | Make-uploos door het huis dansen, stootkuurtjes & ramptoerisme

23 januari 2023|Persoonlijk, Positiviteit|

Je kunt mij niet blijer maken dan met spontane acties. Van dansjes door de kamer tot inschrijvingen voor cursussen waarvan ik opeens denk "Dat móet ik doen!". Mijn spontane zelf kwam de afgelopen maand volop naar boven. Is het de schone lei van het nieuwe jaar of gewoon de bezem-door-het-huis-vibes die deze periode met zich meebrengt? Geen idee, maar ik ga er best lekker op! Dit is mijn Blije Lijstje. Met onder andere een stootkuurtje dat me een goede opleving gaf, ramptoeristische acties waar ik in het geniep van genoot en zeer welkome oplossingen voor chili-ongelukjes.

Mijn huis inrichten? Zo heb ik dat aangepakt! (11 tips)

4 juli 2019|Interieur|

En daar sta je dan: met de sleutel van je woning in handen. Of net een verbouwing achter de rug. In een leeg huis met muren die vooral heel hard je eigen geluiden weerkaatsen en die om een fris likje verf in de kleur van jouw wensen schreeuwen. Gefeliciteerd! Het leukste moment van verhuizen of verbouwen is aangebroken: je huis inrichten. Althans, dat vond ik. Met veel plezier heb ik van mijn lege woning een eigen plekje gemaakt, de nodige sjouwsessies, woonwinkelbezoekjes en Pinterest-uurtjes verder. Een huis inrichten, hoe pak je dat aan? Ik deel 11 tips die het inrichten voor mij een feestje maakten.

Vegan Mac and Cheese met geroosterde kikkererwten

27 maart 2024|Recepten|

Vegan Mac and Cheese maken die daadwerkelijk kaasachtig smaakt, stond al 1,5 jaar op mijn bucket list. Ja, echt! Zó graag wilde ik ontdekken hoe je dit heerlijke gerecht maakt zonder dat er echte kaas aan te pas komt. Na heel wat stuntelen en minder succesvolle Mac and Cheese-pogingen, heb ik dan eindelijk hét recept ontdekt dat deze mooie titel verdient: een vegan Mac and Cheese die écht aan kaas doet denken. Met maar een paar ingrediënten maak je deze gezondere én kaasvrije variant op de echte Mac and Cheese. Romig - zoals het hoort - en stiekem ook nog vol met groenten!