zo iemand die 2

Ik ben zo iemand geworden die…

  • 12 mei 2022
  • 4 Reacties
Categorieën: Persoonlijk

Had je mij 10 jaar geleden verteld dat ik nu naar een acupuncturist ga, blij word van supermarktdozen, filmpjes over havermoutontbijtjes kijk en op vrijdagavond al vrij vroeg in slaap sukkel – dan had ik je destijds vierkant uitgelachen. Toch ben ik echt die persoon geworden. Dit zijn een boel random dingen die ik een jaar of 10, 5 of soms zelfs 2 jaar geleden nooit van mezelf had verwacht.

Ik had niet verwacht dat ik nu zo iemand ben die…

  • …op Instagram uitgebreid filmpjes kijkt waarin mensen in detail laten zien hoe fluffy hun havermoutpannenkoeken wel zijn. En ik ben zo iemand die dat dan ook nog prachtig vindt om te zien.
  • in het weekend vaak ‘s middags al kookt voor die avond, omdat ik dan beter foodfoto’s in het licht kan maken. De uitspraak “Ik ben even mijn gnocchi aan het fotograferen in de hobbykamer” is er ook niet één waarvan ik vijf jaar geleden had gedacht die nog eens uit mijn mond te laten komen.
  • het liefst pas belafspraken vanaf 9 uur plant en daar vrij strikt in is, ondanks dat ik vaak al vanaf kwart voor acht aan het werk ben. De reden? Dat ik dan nog op mijn gemak mijn ontbijt kan eten en een kop thee kan drinken. Dat moment is me echt heilig. Zonder dat begin ik mijn dag veel gestrester.
  • een muismat met een foto van haar kat heeft liggen naast haar toetsenbord.
  • …bijna elke avond het zesuurjournaal kijkt (niet live – dat dan weer net niet). 
  • niet meer gewend is dat er reclame komt tijdens tv-programma’s, omdat ik zo verwend ben door het reclamevrije kijken via NLZIET en Netflix.
  • …haar eigen theezakjes meeneemt op vakantie, omdat mijn leven minder compleet is als ik het een week zonder mijn vertrouwde theetjes moet stellen.
  • cappuccino’s met havermelk kan maken voor visite. Iets wat ik overigens allemaal te danken heb aan het luxe koffiezetapparaat dat Bart tweedehands op de kop wist te tikken. Mijn eigen barista-skills zijn minder spectaculair.
  •  …op vrijdagavond vaak rond 11 uur in slaap dommelt. 

…zich voelt alsof ze de loterij heeft gewonnen als ze een box boodschappen voor € 5 heeft gescoord (liefde voor Too Good To Go!). 

  • …regelmatig vlekjes van de muren boent en daarom aan iedereen die niet om ongevraagd verfadvies staat te springen tipt dat verf op waterbasis de bom is omdat je het zo goed schoon kunt krijgen.
  • op 27 april een “spontane” bijkletsafspraak met een vriendin inplant op 31 mei. Yup, het leven is niet meer wat het was als studerende single zonder eigen huis en huishoudelijke verplichtingen.
  • …programma’s als The Bachelor weigert te kijken omdat mijn feministische ik het zó 1970 vindt dat er twintig vrouwen moeten strijden om de aandacht van een man door zich in sexy pakjes te hijsen en al hun verleidkunsten uit de kast te trekken.
  • grotendeels op zuivelvervangers is overgestapt, zich verdiept in ei-vervangers en – ondanks dat ik altijd dacht van niet – steeds meer richting plantaardig eten gaat (ook al verwacht ik nog steeds nooit 100% vegan te worden).
  • …op zaterdag om 7 uur opstaat en dan roept “Zo heb je tenminste wat aan je dag”. Tien jaar geleden had ik (of nee, mijn puberbrein!) een hekel aan mensen die dat op veel te vroege tijdstippen zeiden.
  • emotioneel wordt als er op tv een dier overlijdt. Gek genoeg kan ik het vaak wel hebben als een personage dood gaat. Maar zodra het om een dier gaat, prikken de tranen direct in mijn ogen.
  • …blogartikelen leest over pensioenopbouw, overwaarde, rechtsbijstandsverzekeringen en dat soort serieuze onderwerpen. En dat dan ook reuze-interessant vindt.

…ondanks dat ze graag een onafhankelijke vrouw is, liever Bart op de garagemonteur of loodgieter afstuurt om het verhaal te doen over de kapotte kraan, de lekkende afvoer of mijn kapotte auto. Dan kom ik tenminste niet over als die sullige klant die er de ballen van begrijpt. 

  • …op haar bijna-29e het idee van kinderen krijgen nog steeds gek, spannend en iets voor later vindt. Waarbij later ook niet voelt als over een jaar, terwijl ik vroeger altijd riep vóór mijn 27e kinderen te willen.
  • meer met spiritualiteit bezig is dan ik altijd dacht dat bij mij paste. Ik vond mezelf altijd al te nuchter voor zoiets als mediteren, waarvan ik nu alleen maar kan roepen “Niets zweverigs aan!”.
  • op vakantie een hele hutkoffer met al haar hebben en houwen meesjouwt. Niet omdat ik een modepopje ben dat geen stap zet zonder haar halve garderobe mee te zeulen. Wel omdat ik het thuisgevoel op de vakantiebestemming hoop te creëren met mijn eigen vertrouwde theezakjes, een hele keuze aan boeken, mijn lievelingsfoto van Pietje, etc., etc. 
  • …films van twee uur lang vindt duren, omdat ik gewend ben geraakt aan korte YouTube-video’s en tv-afleveringen van hooguit een uur. Shame on me! 
  • na een lunch buiten de deur soms al wel genoeg “grootse” activiteiten voor de dag heeft meegemaakt en daar dan graag twee uur van bijkomt.
  • …haar eigen ontbijt vaak lekkerder vindt dan dat op vakantieadressen. Hoe luxe en mooi het ontbijtbuffet in een hotel er ook uitziet!
  • …vakanties zeker leuk vindt, maar altijd ook stiekem bijhoudt hoelang het nog duurt tot de terugreis omdat ze thuiskomen van vakantie het allerfijnst vindt.
  • facturen sturen en administratie doen een leuke activiteit vindt. Waarbij leuk zoveel betekent als “Ik kijk er serieus naar uit om dit op zaterdagochtend first thing te doen!”.

…de deur niet uitgaat voordat de vieze vaat is opgeruimd en de troepjes op tafel netjes op hun plek liggen. Alleen als de haast heel groot is, laat ik dat zitten. Met enig tegensputteren overigens.

  • regelmatig beïnfluenced wordt door haar eigen klanten en soms na afronding van een opdracht zelf ook de dienst bij die klant afneemt.
  • …soms over haar kat praat alsof het haar lievelingsdochter is. Alleen tegen andere kattenliefhebbers overigens. Bij mensen die niets met dieren hebben, houd ik me met moeite in. 
  • …op de dag na Boer Zoekt Vrouw alle tweets met #boerzoektvrouw gaat bekijken om daar als een ware lurker haast nog meer van te smullen dan van het programma zelf. 
  • dit soort lijstjes over zichzelf leuk vindt om te maken en ze ook – opnieuw al smullend – graag leest bij anderen. Hoogdravend of wereldveranderend zijn zulke nutteloze feitjes niet, maar ik vind ze zelf altijd wel vermakelijk. Hopelijk jij ook! En zo niet, dan bij dezen sorry voor de vijf gestolen minuten van je tijd 😉

Hoe zou jij de zin “Ik ben zo iemand geworden die…” afmaken?

blogger romy vakervrolijk

Door Romy

Tikgrage theeleut. Nooit uitgekletst. Ik inspireer je graag om vaker vrolijk in het leven te staan. Dat doe ik door goudeerlijke en persoonlijke teksten te schrijven en liefdevolle tips te delen. Mét een vleugje humor.

Meer over mij

Ik ben benieuwd wat jij vindt…

  1. Daenelia 12 mei 2022 op 8:38 am - Beantwoord

    Wat anderen mediteren noemen is voor mij wegdommelen op de bank. Echt, het is hetzelfde. Ik slaap niet (kan namelijk ook in de bus en dan weet ik bij welke halte ik ben), maar ik ben dus wel echt compleet ontspannen. En het geeft met wel eenzelfde energie boost als een dutje. Een dutje is ook fijn…
    Veranderen is normaal. Er is niks mis mee om soms gewoontes en ideetjes aan te passen!

  2. Naomi 12 mei 2022 op 8:51 am - Beantwoord

    O, heerlijk dit! Er zitten wat herkenbare dingen tussen. Bedtijd in het weekend kan bij mij zelfs nog veel eerder zijn dan bij jou. En dat van die films die ineens allemaal (te) lang duren vind ik ook héél herkenbaar.
    Maar eh, ik denk vooral dat ik kan aanvullen dat ik nooit had gedacht dat ik ooit tijdens een wandeling zou roepen: “Wacht, even een fotootje maken voor bij een blog.” Nu echt een heel normale zin:).

  3. Audrey 12 mei 2022 op 9:47 am - Beantwoord

    Ik had niet verwacht dat ik zo iemand zou worden die helemaal enthousiast wordt met maaltijden met heel veel groenten en zonder vlees. Mijn moeder had dat al zeker niet zien aankomen.

    Ik mijn trouwens tegenwoordig gewoon films waarin een dier dood gaat. Er schijnt een website te zijn waar je het kunt opzoeken, ‘Does the dog die’ 😉

    Enne: het idee van kinderen krijgen went denk ik nooit echt. Dat is wel het handige aan dat een zwangerschap meestal zo’n 9 maanden duurt. Geeft je mooi de gelegenheid om te wennen aan dat het toch echt staat te gebeuren. Ter geruststelling: ik dacht aan het einde van mijn zwangerschap ook nog wel eens: OMFG, er zijn straks kinderen die uit me zijn gekomen en die ik dan in leven moet houden HELP! Maar het komt echt allemaal goed.

  4. Saskia 14 mei 2022 op 12:11 pm - Beantwoord

    Het moederschap past als een jas. Het voelt of het altijd zo heeft moeten zijn. Juist heel gek voor iemand die nooit kids wilde.
    En ik ben zo iemand die helemaal blij kan worden van een nieuwe broodtrommel :’) of ander huishoudelijk spul!

Recente blogs

Column | Een ode aan kneuterigheid

25 november 2020|Persoonlijk|

"Nou, ik heb toch zo'n leuke dag gehad vandaag!" Het enthousiasme klonk uit mijn vrolijke stem. Het was een topdag geweest in alle opzichten. En toch - toen ik mijn vriend later over deze geweldige dag vertelde - kon ik het niet laten om er aan toe te voegen "Oh, ik heb niets spectaculairs gedaan, hoor!". Want inderdaad, ik had nauwelijks een mens gezien. Het nieuwe pastarecept dat ik had gemaakt, was waarschijnlijk het meest avontuurlijke onderdeel van mijn dagprogramma. Maar vermaakt had ik me wel. Doodsaai misschien in de ogen van een ander. "Lekker kneuterig" zou ik het zelf liever noemen.

*1 jaar samen*

25 augustus 2020|Persoonlijk|

Ik zie ons nog zo zitten. Vandaag precies één jaar geleden. We waren net naar The Lion King geweest en namen in de auto afscheid van elkaar. Tenminste, dat dacht ik. Er viel een korte stilte en toen kwam dé vraag: "Wil je mijn vriendinnetje zijn?". Nou, daar hoefde ik geen seconde over na te denken. En nog steeds niet! Zo zijn we alweer één jaar verder. Een jaar vol liefdevolle herinneringen, mooie belevenissen, fijne momenten en ook vele lachbuien en een traan op z'n tijd. Maar vooral een jaar met heel veel liefde.

Waarom ik online meer open ben geworden? (Over kwetsbaarheid & klotsende oksels)

24 februari 2022|Persoonlijk, Persoonlijke groei|

Het overkomt mij als koukleum niet vaak dat ik klotsende oksels heb in de winter. Tot een aantal weken geleden dus. “Lefwijf-interview met Romy van Vaker Vrolijk” stond er op mijn telefoonscherm. Heel langzaam bewoog ik mijn trillende vinger naar de “Play”-knop, terwijl mijn maag een paar flikflaks achter elkaar leek te maken van spanning. Mijn verhaal. Rauw, kwetsbaar. Opgenomen op podcast. Het was spannend. Maar ook: het was goed. Dat voelde ik van mijn kruin tot mijn kleine teen. Dit is waarom ik het belangrijk vind om van mijn vroegere “mess” mijn “message” te maken, en online meer open wil zijn.

Ga naar de bovenkant