Twee weken geleden zaten we nog midden in het bos, maar inmiddels zijn we terug in ons vertrouwde Randstaddorp. Ik mis de paarse heide, de drankjes in het gras en de eindeloze tijd om na te denken over curryrecepten. Máár ik ben ook heel blij om weer buren en lantaarnpalen te hebben (jawel, zo’n boshuisje bleek best spannend als je tot iets te laat Baantjer kijkt…), om weer volop te kokkerellen met pruimen, en om weer aan het schrijfwerk te zijn. Ik neem je in dit Inkiekje mee in mijn weken. Van Dertigers tot dermatoloogdingen, en van broekmiskopen tot kattenpersoneel-bekentenissen. Kiek je mee?

Twee weken geleden startten we de week in Doornspijk, een dorpje naast Nunspeet bij de Hoge Veluwe. Hier vierden we een week lang heerlijk vakantie, waarbij we vele uren in het bos doorbrachten, genoten van goed eten en ook van een goed boek op z’n tijd.

Dit was trouwens het terras bij het huisje waar we overnachtten. Wat een idyllisch plekje, hè?! Onze tuin is niet eens een kwart hiervan 😉 Maar ja, ik ben te verknocht aan mijn geliefde Randstad-stekkie om voor een grotere tuin naar de andere kant van het land te verkassen.

Toen Bart en ik elkaar net kenden, moesten we best wel wennen aan elkaars totaal verschillende manieren van vakantie vieren. Ik ben dol op stedentrips en kan nooit genoeg mooie dingen zien op reis. Bart houdt van een rustig plekje in de natuur waar hij het liefst vooral wandelt, fietst en spelletjes speelt. Gelukkig hebben we inmiddels een perfecte middenweg gevonden: we gaan vaak naar een plek waar je én natuur én stadse drukte hebt. Zo vertrokken we vanuit ons huisje midden in het bos twee keer een dag naar een grotere stad in de omgeving: Zwolle en Deventer. Die laatste was sowieso mijn favoriet. Wat een mooie stad is Deventer!

En nee hoor, dat zeg ik niet alleen vanwege de vrolijke paraplu’s die hier in de winkelstraten hangen, maar ook vanwege de leuke boetiekjes, de mooie architectuur en de heerlijke horeca.

Een minder leuke bijkomstigheid van de vakantie was de ellenlange zoektocht naar een zonnebrandcrème waar mijn huid niet rood en vlekkerig van werd. Ik gebruikte altijd de grote tube van Drs. Leenarts, maar mijn gezicht kon daar na een paar keer smeren niet meer tegen. Uiteindelijk zijn we bij 2 apotheken in Nunspeet geweest en heb ik op beide plekken een andere zonnebrandcrème voor de gevoelige huid gecoht. Maar daar reageerde ik nog veel erger op (welk merk stopt er nu alcohol of parfum in zonnebrand voor de gevoelige huid?). Gelukkig kreeg ik op Instagram allerlei handige tips, waarna ik uiteindelijk dit tubetje van Drs. Leenarts kocht. Niet goedkoop, maar hij werkt wel top voor mijn hypergevoelige huid!

Verder scoorde ik op vakantie totaal onverwachts 2 nieuwe tops. Ik koop bijna nooit nieuwe kleding, omdat ik het liefst alleen duurzame kleding shop en het assortiment daarvan best beperkt is. Maar er bleek in Elburg zowaar een winkeltje te zitten waar bijna al mijn favoriete duurzame kledingmerken hingen. Wat een geluk! Ik ging met deze 2 items naar huis, en ze waren ook nog eens in de sale.

Verder plukten we tassen vol pruimen en appels bij Fruittuin Verbeek, een fruitboomgaard in de buurt van Nunspeet. Ik vind fruit plukken altijd helemaal leuk om te doen. Zo weet je precies waar het eten vandaan komt en zie je ook nog eens hoe het groeit. Ik had namelijk – eerlijk waar – geen flauw idee hoe pruimen eigenlijk groeien in de natuur. Nou, zo dus! En zoals je ziet kleuren ze altijd groen en later roze voordat ze uiteindelijk paars getint in de supermarkt belanden.

Op vakantie koken vind ik altijd uitdagend en leuk tegelijk. Uitdagend omdat je niet je hele voorraadkast en kruidenla tot je beschikking hebt én omdat een vakantiehuis-fornuis en -oven toch altijd net even anders werken. Leuk omdat je elke avond lekker de tijd hebt om in de keuken te staan, en omdat die beperkte voorraadkast ook juist uitnodigt om creatief te zijn. Ik maakte onder andere deze simpele curry met vegan kipstukjes, linzen en lekker veel kokosmelk.

Een van mijn lievelings-uitjes van de week was de middag naar de A. Vogel-tuinen. Het was er superrustig en bijna alle bloemen en kruiden stonden volop in bloei. Er was zelfs een compleet oerwoud aan zonnebloemen, waar een plekje was gecreëerd om foto’s te maken. Dat liet ik me – als zonnebloemenliefhebber – geen 2x zeggen.

Maar het absolute hoogtepunt van de vakantie was de paarse heide die volop in bloei stond. Bart had speciaal uitgezocht op welke plek we de allermooiste zonsondergang konden bewonderen én vlak bij de heide konden komen. Nou, hij had zeker een goed plekje gevonden. Kijk nou, hoe mooi! Het was een sprookjesachtige afsluiting van onze vakantie.

Verder deed ik op vakantie een aankoop die ik véél eerder had moeten doen. Mijn enige joggingbroek was al een paar maanden tamelijk versleten (ik draag hem dan ook al 4 jaar lang elke sportsessie!). En ik heb nu eindelijk een vervanger gevonden. Ik heb een hekel aan strakke sportbroekies (daar voel ik me altijd – zelfs als niemand kijkt – heel erg “bekeken” in en ik vind het ook gewoon heel beroerd zitten). Deze wijde broek zit tenminste lekker comfortabel en hij heeft nog een kek kleurtje ook.

Tegelijkertijd miste ik op vakantie wel 2 verrassende dingen: buren en lantaarnpalen. Het is niet zo dat we de deur platlopen bij onze buren, maar ik besefte in het boshuisje – waar de dichtst bijzijnde mensen een kilometer bij ons vandaan zaten – opeens hoe fijn ik het eigenlijk vind om mensen om me heen te hebben. Vooral die ene avond dat ik in een afgelegen boshuisje zonder lantaarnpalen in de buurt een iets te spannende aflevering van Baantjer keek en vervolgens bang was dat er misschien wel iemand voor het raam kon staan, dat we dan de politie niet konden bellen, dat er inbrekers kunnen komen en dat niemand me dan hoort schreeuwen en en…

Kortom: mijn beste tip als je naar een boshuisje gaat, is om vooral NIET ’s avonds naar spannende series te kijken 😉 Wat dat betreft vind ik het heerlijk om in ons rijtjeshuis aan de buren vastgeplakt te zitten. Dat heeft ook wel weer wat, besefte ik in het bos opeens.

Gelukkig vind ik thuiskomen van vakantie ook nooit een straf. Dat komt mede doordat ik de pluizenbol op de foto en gewoon ons eigen stekkie best een beetje mis. Dus hoe heerlijk de vakantie ook was en hoe onvergetelijk de herinneringen ook waren, ik ben óók heel gelukkig om weer aan dit bureau blogs te tikken met Pippa naast me.

P.S. Als ik vooraf had geweten dat Pippa het liefst een kwart van mijn bureau confisqueert als slaapplek, had ik wel een iets groter bureau gekocht 😉

Mijn ouders maakten onze thuiskomst extra leuk, want dit mooie welkomstpakket lag op ons te wachten. Het tijdschrift was die avond al uit, want ik verslind tijdschriften de laatste tijd.

Zijn er meer mensen die na terugkomst van vakantie niet kunnen rusten voordat het hele huis aan de kant is en alle koffers zijn opgeruimd? Of is dat gewoon een gek trekje van mij? Bart is altijd meer van het even uitpuffen na de terugreis, maar ik storm meteen als een wervelwind door het huis. Gelukkig kunnen we rekenen op robotstofzuiger Freek, die dát klusje op zich kon nemen.

De volgende dag lag er een heeeeel leuk pakketje op me te wachten met daarin een aankoop waar ik lang voor heb gespaard: een nieuwe cameralens. Voor de kenners: ik had al een 28 mm-lens en een 50 mm-lens, maar ik miste nog iets daartussenin. Een lens waarmee ik mooie lifestylefoto’s kan maken zonder te veel vervorming, en waarmee ik receptfoto’s kan maken waarbij iets meer in beeld staat. Anyway, zielsgelukkig met dit ding! Ik heb er dit weekend voor het eerst lekker mee geëxperimenteerd.

Weer thuis zijn betekende ook opnieuw onze eigen keuken in duiken. Noem me bakverslaafd, maar ik had die week in een ander huisje onze keuken en al mijn bakspullen énorm gemist. Kortom: het duurde niet lang voordat ik opnieuw pistache-chocoladekoeken aan het bakken was. Het recept deel ik binnenkort. Ik wil ze eerst nog ietsje finetunen, zodat ze extra knapperig worden.

Daarnaast ging ik in de keuken aan de slag met de pruimen die we op vakantie hadden geplukt. Die vroegen om een speciaal baksel voor zichzelf. Dat werd deze pruimencake: een lekker luchtige cake met stukjes pruimen bovenop. Superlekker! Hij is ook nog tamelijk gezond, dus we vonden dat het best geoorloofd was om er elke dag een stukje van te eten bij de lunch.

Verder vermaakte ik me kostelijk met de serie Dertigers. Ik had de afleveringen bewaard totdat ik alle seizoenen van Baantjer erdoorheen had gejast (die heb ik laatst allemaal teruggekeken via Videoland – tip voor de mede-fans die niet vies zijn van wat jeugdsentiment!). En gênant maar waar: 6 dagen later heb ik alle 24 afleveringen van Dertigers ook al gezien… Ik vond het wel weer een heel goed seizoen met veel plottwists die ik niet zag aankomen.

Afgelopen dinsdag stond er iets spannends op de planning. Ik heb na lang twijfelen tóch besloten om de moedervlek naast mijn mond te laten verwijderen. Een ander zal hem niet zien, want het was een kleurloze moedervlek. Maar ik stoorde me er enorm aan, omdat de moedervlek best wel uitsteekt en daardoor ook regelmatig opengaat. Toch vond ik het nogal spannend om ‘m te laten verwijderen, omdat hij een prominente plek in mijn gezicht heeft en ik nog niet weet hoe het resultaat zal zijn. Gelukkig stelde de dermatoloog me gerust en ben ik uiteindelijk heel blij dat ik het toch heb laten doen. Komende weken loop ik nog wel met een dikke korst rond, die vanuit de verte wel wat wegheeft van een veeg chocoladepasta. Maar hé, je moet er iets voor over hebben.

Wat is dat toch altijd met die lange broeken? Ik heb best een gemiddelde lengte (1,69 meter), maar toch zijn dit soort broeken bij mij altijd véél te lang. Ik had zelfs nog de maat van het model gecheckt, en zij zou even lang zijn als ik. Ik kan me niet voorstellen dat ik zulke in verhouding korte beentjes heb 😉 Anyway, deze broek ging retour, aangezien ik mezelf nog niet hakken van 10 centimeter onder de broek zie aantrekken.

Oeps, ik voelde me even uitermate slecht kattenpersoneel. Per ongeluk had ik het verkeerde voer voor Pippa besteld: de zakken links. Ik vroeg me al af waarom Pippa zo weinig at, totdat ik per ongeluk ontdekte dat ik totaal de verkeerde zak voer had besteld. Het werd nog erger toen ik Barts zus (die ook een kat met blaasproblemen heeft) vroeg of zij deze zak wilde hebben, en zij antwoordde dat kater George deze brokjes ook absoluut niet te eten vindt. Dat zegt wat, want hij eet normaal gesproken alles. Ik heb het dus maar snel goedgemaakt met Pippa door meteen de juiste zak voer te bestellen (en nog een joekel van een zak ook!). Dan kunnen we weer even vooruit zonder een bedroefde kat.

Later deze week was ik met mijn hoofd vooral bij het nieuws over de 17-jarige Lisa. Net als wel meer mensen, raakte het me enorm. Ik voelde me ontzettend machteloos, boos en verdrietig. Normaal gesproken spreek ik me online niet uit over het nieuws, maar dit keer besloot ik er een Instagram-post aan te wijden, in de hoop dat ik er ook maar iemand mee kan helpen of aan het denken kan zetten.

Mijn gedachten gaan uit naar Lisa, naar haar dierbaren, en naar iedereen die ook maar iets herkent in de verhalen die nu in de media klinken <3 Heel veel liefs als jij dat door het nieuws extra nodig hebt!

Zaterdag gebruikte ik vooral om uit te rusten en tijd aan hobby’s te besteden. Het was best een pittige en drukke week. Dan probeer ik bewust de eerste weekenddag volledig voor mezelf (en Bart en Pippa) te houden. Ik wandelde veel, keek Dertigers af en stond verder lekker veel in de keuken te klooien.

Verder kreeg ik bij een lidmaatschap een wel heel leuk welkomstcadeau: dit vegan bakboek van Enzo Pérès-Labourdette (hij van Heel Holland Bakt die onwijs goed gelukte vegan baksels maakt!). Hier ga ik zeker weten lekkere dingen uit maken.

Mijn baksel van het weekend waren deze blauwe-bessen-muffins. Mijn inspiratie voor baksels haal ik trouwens vaak uit lekkernijen die ik in de supermarkt of bij de patisserie zie liggen. Dan krijg ik acuut ergens trek in, en ga ik bedenken hoe ik iets soortgelijks vegan (en soms ook glutenvrij) kan maken. Dat lukt bijna altijd, ook al heb ik voor sommige baksels wel 3 pogingen nodig. Maar deze muffins waren in één keer door de keuring gekomen.

Daarna bakte ik deze appeltaartmuffins, die het niet echt van hun looks moeten hebben. Deze waren heerlijk om te eten, maar ga ik nog een keer maken om ze van betere looks te voorzien.

Overigens krijg ik bijna wekelijks de vraag: “Eet je al die baksels ook echt op?”. Yes, er gaat nooit iets van mijn baksels weg, tenzij ze echt totaal mislukt zijn. Deze muffins zijn relatief gezond en eten we allemaal zelf bij de lunch of als snack. En als dat niet lukt, vriezen we ze in. En als ik grote taarten of koeken maak, geef ik vaak wat weg aan mijn vader, mijn schoonfamilie of desnoods de buren. Zo belandt er zelfs geen kruimel in de prullenbak.

Ik was een tikkeltje sip dat de kraskaartenactie van Albert Heijn is afgelopen. Als echte Hollander word ik altijd erg gelukkig van gratis boodschappen, en we hadden ook nog de mazzel dat we heel wat bruikbare producten bij elkaar krasten. Een paar chocoladetoetjes van Alpro bijvoorbeeld en een pak amandeldrink (oké, die kraste mijn schoonzusje, maar ze gaf ‘m aan mij!). En de tomatenketchup? Tja, die krasten we 3x, wat iets te veel van het goede was. Maar gelukkig konden we daar nog een paar andere mensen mee verblijden.

De zondag begon met een fietstocht naar het Amsterdamse Bos. Mijn broertje heeft sinds kort een eigen kamer vlak bij ons (hoera, hoera!), dus we besloten in het Amsterdamse Bos af te spreken. Ik voelde me overigens helemaal sportief toen laatste iemand vroeg: “Fiets je al die stukjes (van vaak 30 minuten) op een niet-elektrische fiets?”. Nou en of, ik vind het heerlijk om al fietsend van hot naar her te gaan. Vaak ben je op die manier ook nog overal een stuk sneller dan met het OV of de auto (als je in de file staat, parkeerplekjes moet zoeken en vervolgens heel veel geld in een parkeerautomaat moet mikken). Dus ja, doe mij de fiets maar!

We sloten het weekend af met een geslaagd etentje bij Hearth in Amsterdam. De complete menukaart is plantaardig en er staan alleen maar verrukkelijke gerechten op. Ik ging voor de ravioli van bieten als voorgerecht (wat haast op sushi lijkt!) en broccoli-gnocchi als hoofdgerecht. De belichting van de foto doet de gerechtjes helaas niet veel goeds. Maar geloof me: dit restaurant is zéker een bezoekje waard!

Wat wast jouw hoogtepunt van het weekend?