Zo, dat waren me de weekjes wel. Ik schoof in één weekend twee keer bij familie aan voor Sinterklaasgezelligheid, versierde samen met Bart onze boom (met onder ander dé hanger die Bart oerlelijk vindt) en ging ook nog eens uit eten met de collega’s van mijn vader om een wel heel speciale reden. Verder won ik helaas weer geen ton met een decemberkalender (maar wel een kleiner prijsje), bakte ik een pimpelpaarse taart, bezocht ik een voor mij heel speciaal concert en beleefde ik een gezellig dagje Utrecht met mijn wederhelft. En oh ja, ik startte ook nog met iets waar ik niet enorm naar uitkijk: mijn beugeltraject. Kiek je mee in heel veel foto’s van mijn weken?

In de wintermaanden ben ik altijd wat meer zoekende naar leuke outfits, zonder elke dag hetzelfde uit de kast te trekken. Maar ik heb inmiddels een paar favoriete wintercombinaties ontdekt. Eén daarvan is deze met mijn fijne streepjestrui van King Louie en een tweedehands rok. Vond ik best een geschikt kloffie om mee naar kantoor te gaan (ik werk elke maandagochtend bij een opdrachtgever op kantoor).

Als ik na zo’n kantoorochtend thuiskom, valt het me extra op hoe énorm het “geldboompje” (zo heet deze plant!) in mijn thuiskantoor inmiddels geworden is. Hij krijgt er steeds meer uitschieters bij. Ik ga eens kijken of ik ‘m misschien kan stekken, want ik vind dit tot nu toe een van de makkelijkste planten ooit. We doen er niets bijzonders mee, maar toch groeit hij tot grote hoogten.

Verder was ik gied zoet met een project waar ik matig enthousiast over ben: beugelen. Misschien weten sommige mensen die mijn blog al lang volgen nog dat ik zo’n 6 jaar geleden een slotjesbeugel in mijn onderkaak heb gehad. Ik had een tand te veel en kreeg van de tandarts het advies om die te laten trekken en de andere tanden met een beugel te laten opschuiven. Omdat je kaak vaak wat smaller wordt als je ouder wordt, was er anders een kans dat mijn tanden niet meer in mijn mond zouden passen. Het liefst wilde ik toen ook mijn overbeet corrigeren, maar dat was volgens de ortho destijds alleen mogelijk met een kaakoperatie (a.k.a. je kaak breken en opnieuw plaatsen). Tja, dat ging ik no way doen zonder medische noodzaak.

Maar de laatste jaren zag ik meerdere mensen die met een Invisalign (een semi-onzichtbare beugel) ook goede resultaten boekten. Dat leek me wel wat. Iets wat je op foto’s van mijn voorkant niet ziet, is dat ik een overbeet heb van ongeveer 7 mm. Best flink dus! Mijn tanden sluiten daardoor niet goed op elkaar aan, wat onder andere vervelend is als je – zoals ik – flink kaakklemt.

De laatste maanden merkte ik dat ik toch nieuwsgierig werd naar een beugeltraject, maar niet voordat ik de ortho had overladen met vragen en oneindig veel heb gewikt en gewogen. Uiteindelijk ben ik naar een andere ortho gestapt dan de vorige keer en heb ik de knoop doorgehakt om het te gaan doen. Als het goed is, krijg ik eind januari mijn Invisalign en ben ik er dan 1,5 jaar zoet mee. Ik zal altijd een overbeet houden (en ben daar helemaal oké mee), maar hij wordt een paar millimeter kleiner. Enne, verder verandert er niets aan mijn tanden, hoor. Ik ben niet van plan om stukken van tanden te laten slijpen en hoef ook geen perfecte Colgate-smile 😉

Verder vroeg ik me af hoe het toch kan dat op oorjes een eeuwige in-de-knoop-vloek rust. Ik haal ze altijd in deze vorm uit mijn tas, zelfs als ik ze elke weer weer een keer ontknoop. Draadloze oortjes schijnen dé oplossing te zijn, maar daarbij ben ik dan weer bang dat ik ze kwijtraak 😉

De decemberwerkweken zijn in mijn werk vaak gezellig druk, ook omdat ik de laatste dagen van het jaar lekker vrij neem. Ik werkte onder andere 3 artikelen uit voor KIJK Magazine, deed veel opdrachten voor Overstappen.nl, schreef voor een paar mooie commerciële opdrachtgevers en interviewde een paar mensen voor 365 Dagen Succesvol. Kortom: veel leuke dingen. Hoe ik bijkom tussen werk door? Door af en toe even naast Pippa op bed te gaan zitten. Als iemand kampioen ontspannen is, dan is zij het wel.

Dat weekend stond er, zeker voor mijn doen als rustige introvert, veel op de planning. De eerste activiteit was het grote Sinterklaasdobbelspel vieren met Barts familie. Iedereen kocht 2 cadeautjes van € 7,50 en ging met 2 cadeaus naar huis. Maar het eerste cadeautje kreeg ik al voordat we aan het dobbelen sloegen: de vriend van mijn schoonzusje had speciaal voor mij vegan cruffins gehaald bij banketbakker Saint-Jean in Amsterdam. Dit vegan tentje staat bekend om hun geweldige vegan taartjes, en daar moet ik de kenners zeker gelijk in geven.

Hier zie je de “prijzen” die wij in de wacht sleepten: nootjes, vegan chocola (hadden we zelf als prijs ingebracht), een setje met balsamicoazijn en olijfolie uit Barcelona en een decemberkalender. Die laatste leverde trouwens € 10 op (jawel, wij zijn die ongeduldige mensen die altijd de hele kalender in één keer openkrassen…), dus de buit is binnen 😉

Ik heb trouwens in mijn leven al zeker 15 keer een decemberkalender gehad (als Sint- of kerstcadeau), maar heb nog nooit meer dan € 10 gewonnen. Dus ik begin me inmiddels af te vragen of zo’n lot echt weleens goed geld oplevert. Zijn er mensen die wel een keer dik in de prijzen zijn gevallen?

Toen de Sinterklaasvisite weg was, bakte ik deze “cheesecake” (vegan uiteraard) in de oven. Wat een vrolijk paars kleurtje, hè?! Allemaal dankzij de blauwe bessen! Ik nam de taart mee naar de Sinterklaasviering bij mijn ouders de volgende dag. En het recept? Dat staat inmiddels op mijn site.

Het was een volle maar feestelijke dag, want die avond stond er (al een jaar lang!) een concert op de planning. Samen met mijn vader ging ik naar het concert van Krezip in de Ziggo Dome, ter ere van hun 25-jarig bestaan. Wat een feest! Ik ga bijna nooit naar concerten, maar maak voor Krezip heel graag een uitzondering. Ik vind hun nummers geweldig en ze blijven ook mooi. Veel van hun nummers luisterde ik in de tijd dat ik anorexia had en hebben me toen veel steun gegeven. Alleen al daarom zal deze band altijd een speciaal plekje in mijn hart houden.

De volgende ochtend stond ik lichtelijk brak op. Niet van de alcohol, hoor (ik drink niet!). Wel van de drukke dag en korte nacht. Gelukkig begon de dag goed met een van de dingen waar ik altijd blij van word: paprikababy’s. Het blijft een aangename verrassing als er zo’n extra paprikaatje verstopt zit naast de zaadlijsten van zijn moederpaprika.

Die paprika was ik aan het snijden om een supersnelle en simpele avondmaaltijd te maken voor het Sinterklaasfeest bij mijn ouders thuis. Iedereen nam iets mee en ik had het mezelf lekker makkelijk gemaakt, omdat ik er een volle zaterdag op had zitten. In mijn geval werd het een – zoals ik dat noemde – tomatenprutje. Ik maakte het door paprika en tomaten in de oven te roosteren met veel kruiden, beluga-linzen en (vloeibare) harissa. Even 20 minuten in de oven gooien en daarna nog kort op het vuur laten pruttelen met tomatenpassata en tahin erbij. Ta da, zo simpel kan koken zijn!

Ondertussen ging Bart verder met iets wat inmiddels bijna een never ending story (maar wel een heel leuke!) lijkt: planten in de tuin zetten. Je ziet waarschijnlijk nu nog bijna geen planten, behalve een paar mini-blaadjes boven de grond. Maar als het goed is, zijn alle planten volgend jaar al een stuk groter en is er steeds minder kale aarde te zien. We hadden trouwens ook grote, volwassen planten kunnen kopen, maar die zijn meteen een stuk duurder. Dus wij gingen voor de betaalbare optie 🙂

Daarna was het tijd voor Sinterklaasfeest nummer 2. Ook dat was heel gezellig. In mijn eigen familie hadden we lootjes getrokken. Ik had zelf het lootje van mijn vader te pakken en mijn broer Joeri had mij. Hij trakteerde me op deze vrolijke cadeaus. De kattenovenwant stond niet eens op mijn verlanglijstje, maar was wel een schot in de roos. Bart had laatst een gloeiend hete pan op onze vorige handschoen gezet, en die bleek daar niet tegen te kunnen – wat me best frappant leek voor een ovenwant.

Verder bof ik maar met 2 culinaire broers. Joeri maakte vooraf deze heerlijke bonensoep. Dat kon haast niet anders; hij is als auteur van het kookboek Heilig Boontje natuurlijk dé bonenfanaat. Trouwens, mocht je het leuk vinden: Joeri werd dit weekend geïnterviewd voor de radioshow ‘Vroege vogels’ over het voedingsadvies om meer bonen te eten. Op de site van Vroege Vogels staat er een leuke video over én deelt hij een recept voor een heerlijk Italiaans bonengerecht.

Bart ging ook met een superhandig cadeau naar huis. We hebben eindelijk waterdruppelaars (best grote exemplaren ook nog!) voor onze twee allergrootste planten in huis. De monstera ging al een tijdje niet zo lekker, en dat kwam blijkbaar doordat we niet wisten hoeveel water hij wel niet slurpt. Dankzij deze waterdruppelaar kan hij voortaan naar hartenlust drinken en zien zijn bladeren hopelijk minder vaak geel van kleur.

Op deze foto was ik om 2 redenen erg in mijn element: 1) ik trok mijn vintage-achtige bloemetjesjurk voor het eerst aan, en 2) ik mag mijn tweede artikel voor Libelle schrijven. Direct nadat mijn eerste Libelle-artikel akkoord was, stuurde ik nog een paar ideeën door. Zó blij en vereerd dat ik nog iets voor dit mooie blad mag maken! Het nieuwe artikel gaat over een gezondheidsonderwerp dat veel vrouwen raakt en waar ik me daarom graag in wilde verdiepen. Meer kan ik er nog niet over zeggen totdat het nummer over een tijdje (waarschijnlijk in april) uitkomt 🙂

Verder las ik zelf heel veel tijdschriften. Ik ben de laatste maanden een ware tijdschrift- en krantenjunkie gewoden, en lees alles wat los en vastzit. En dan bedoel ik niet alle NOS-artikelen over ellende in de wereld; op nieuwssites vind ik koppensnellen soms wel genoeg. Maar ik ben zelf vooral dol op opiniestukken, mooie interviews en achtergrondverhalen. Ik heb er echt een fijne ontspannende hobby in gevonden om meerdere keren op een dag even goed voor zo’n stuk te gaan zitten.

Ook meteen een ongevraagde tip voor mensen die, net als ik, weleens uit verveling gaan scrollen door hun telefoon: een digitaal tijdschriftabonnement is daar echt een leuk alternatief voor. Ik heb zelf – naast een Volkskrant-abonnement – een digitaal abonnement op Blendle (voor o.a. LINDA en &C), Mijn Magazine (voor o.a. Plus Magazine, Psychologie Magazine, KIJK en Flow) en Lezerij (voor Flair, Libelle en Margriet). Dat kost alles bij elkaar zo’n € 22 per maand, maar levert me wel eindeloos veel boeiend leesvoer op, waar zichtbaar tijd en aandacht aan is besteed.

Woensdagavond stond iets op de planning waar ik al een paar weken naar uitkeek: de kerstboom optuigen. Ik word altijd vooral heel blij van onze steeds iets groter wordende verzameling met “speciale” kerstornamenten. De frietzak en regenboog vind ik toch wel het állerleukst. De grote tompouce (van HEMA) kreeg ik trouwens van mijn broer voor Sinterklaas. Barts eerste reactie toen ik het ding uitpakte, was “Wat is dát? Volgend jaar wil ik wel weten wat je op je lijstje hebt staan.” Inmiddels tolereert hij de hangende tompouce in de boom gelukkig, al noemt hij het nog steeds een uit de kluiten gewassen tompouce 😉

Die nacht had één wezen sowieso veel plezier van de kerstboom. Drie keer raden wie er met de slinger en een deel van de lampjes vandoor ging… Tja, katten en kerstbomen blijven een uitdagende combinatie. Ik vrees dat ik de tompouce toch maar ietsje hoger in de boom ga hangen om sneuvelgevaar te voorkomen.

De volgende dag beging ik een typische Romy-actie. Ik kocht voor het eerst in mijn leven een brievenbusdoosje van Primera en vroeg me bij het adresseren af waarom het adreslabel in vredesnaam zó piepklein gedrukt staat op zo’n grote doos. Maar goed, ik priegelde het adres erop, zuchtte nog een keer diep en legde het pakket weg om naar het postkantoor te brengen. Om er daarna achter te komen dat er met best grote letters ‘Afzender’ boven het vakje staat en dat op de andere kant een joekel van een adressticker met de tekst ‘Ontvanger’ erboven gedrukt is. Handig…

Zelf kreeg ik ook leuke post binnen: de nieuwste editie van Plus Magazine. Ik mocht voor dit nummer onder andere een artikel schrijven over zorgkosten. Dat was best een uitpluiswerkje, waardoor ik er zelf ook weer veel van heb opgestoken. De conclusie van het artikel is dat we het qua zorgkosten in Nederland echt zo slecht nog niet voor elkaar hebben vergeleken met veel andere landen.

Vrijdagavond stond er een etentje gepland voor een wel heel bijzondere mijlpaal: mijn vader werkt dit jaar alweer 25 (!) jaar bij zijn huidige werkgever. Daar is mijn 6-jarig ondernemerschaspjubileum niets bij 😉 Zijn werk nodigde ons met het hele gezin uit om samen met zijn collega’s en manager te dineren. Wat een luxe en heel leuk om eens de mensen van zijn werk in het echt te ontmoeten. Dat is niet heel gebruikelijk bij de collega’s van je ouders 🙂

Ik bestelde een vegan kipburger, die erg lekker was. Al vraag ik me nog steeds altijd af waarom ze zo’n groot, scherp mes in een burger steken in plaats van het mes naast de burger te leggen. Ik krijg daar altijd een luguber beeld bij, maar misschien ligt dat aan mijn afkeer voor te spannende films 😉

De volgende dag gingen Bart en ik voor een heel leuk uitje naar Utrecht. Wat dat precies was, zal ik binnenkort nog verklappen op mijn blog en op Instagram. We hadden in elk geval een heel geslaagde dag en hebben ook nog lekker veel door de stad geslenterd en gewindowshopt bij prachtig versierde kerstetalages. Bart heeft zijn hele leven (op zijn studententijd na) in Utrecht gewoond, dus hij gaf me een privérondleiding langs een paar plekken die ik – ondanks dat ik al talloze keren in Utrecht ben geweest – nog niet kende.

Ook Hoog Catharijne was prachtig versierd met joekels van kerstbomen en heel veel lampjes. Ik moest wel lachen om mijn eigen reactie op het winkelcentrum. Toen we net vanuit het station Hoog Catharijne binnenwandelden, werd ik heel blij van alle gezelligheid en muziek. Toen ik – lichtelijk overprikkeld – aan het eind van de dag door het winkelcentrum naar het station liep – vond ik diezelfde gezelligheid opeens “vervelende drukte” en wilde ik vooral zo snel mogelijk het winkelcentrum uit zijn 😉 Herkenbaar, iemand?

We streken ook nog neer voor een lekkere lunch in een van mijn lievelingsrestaurants in Utrecht: Gys. Ik bestelde er een focaccia met pompoen en truffelmayonaise, die goed in de smaak viel.

Grappig detail: Bart en ik hadden ooit onze tweede date in dit lunchtentje. Ik bestelde toen de “Moeilijke Grote Tosti”, maar die bleek iets te groot en moeilijk voor mij te zijn toen een hap tosti bleef steken in mijn keel. Hoestend, kokhalzend en met tranen in mijn ogen zat ik tegenover Bart, die ik toen nog amper kende. Misschien wist ik toen al dat ik de juiste jongen te pakken had; dit was de jongen bij wie zoiets op de tweede date kan gebeuren zonder schaamte. Hij twijfelde geen moment en snelde meteen voor water naar de bar, vroeg wel vijf keer hoe het ging en bood me een zakdoek aan om mijn uitgelopen mascara weg te vegen. Gentleman, hè?! Gelukkig hadden we dit keer een minder zenuwslopende ervaring in dit restaurant 😉

Daarna liepen we door naar een vegan patisserie die bekendstaat om zijn vegan en glutenvrije taartjes. We konden het niet laten om deze 4 peperdure maar o zo lekkere gebakjes mee naar huis te nemen voor komende week. Hoe leuk is de Nijntje-carrotcake ook!

Zondag was ik blij met een dag thuis wat aanrommelen na een paar volle, gezellige dagen. Ik gebruikte voor het eerst de smeltpan voor chocolade die ik laatst kocht. Eerder smolt ik chocola altijd au bain mairie in een kommetje dat in het water dreef, maar dat leidde vaak tot onhandige overstromingen. Dit smeltding had ik veel eerder moeten kopen. Wat een uitvinding voor maar een paar euro!

Zo eindigde ik de week met deze chocolade-tahincookies. Of in elk geval de eerste poging daartoe. Daarna maakte ik het huis half schoon (Bart doet de andere helft), wandelde ik wat, spotte ik een paar mooie roze winterbloesems en maakte ik mijn artikel voor KIJK Magazine af. Het was een goede zondag, waarna ik weer opgeladen kan starten aan een nieuwe week. De laatste volle werkweek voor mijn kerstbreak ook nog 🙂

Heb jij nog Sinterklaas gevierd?