Inkiekje #52 | Verschenen in een podcast! + voorjaarskriebels & Valentijnsclichés

18 feb 2022 | Persoonlijk | 21 reacties

Oh boy, ik had al een paar weken gezonde spanning voor afgelopen week. Niet omdat ik anonieme brieven van geheime aanbidders verwachtte voor Valentijn, wel omdat de podcast waarin ik verscheen live ging. En dat vond ik me toch een partij spannend! Ik vertel je er alles over in dit Inkiekje. En ik neem je ook meteen mee in mijn geslaagde Valentijnsdag, mijn tegenvallende tekenkunsten, de keer dat ik voor puber werd aangezien en het theedoosje dat tegen mijn eigen verwachting in een daverend succes bleek. Spiek maar mee in mijn foto’s!

Laat ik beginnen met het allergaafste en ook allerspannendste wat ik de afgelopen twee weken meemaakte. Een tijdje geleden werd ik door Liza geïnterviewd voor haar podcast De 100% Lefwijf Show. Het was zo’n fantastisch mooi gesprek. Toch had ik lichte zenuwen voor de livegang van de podcast. Zou ik gekke dingen gezegd hebben? Hoe zou mijn stem klinken? Hoe zouden mensen reageren? Ik kon het dan ook niet laten om onder werktijd direct zelf de hele podcast af te luisteren toen-ie donderdag live stond. En tot mijn eigen verbazing voelde ik vooral trots toen ik de outro hoorde klinken. Ik was zo trots dat ik dit had gedaan en was ook dolblij met het resultaat.

In deze podcast vertel ik heel open over mijn eetstoornisperiode, mijn herstel en hoe mijn leven sindsdien enorm is veranderd – in positieve zin. Zo gingen we in gesprek over hoe ik langzaamaan ben geworden wie ik nu ben – zonder eetstoornis, met veel meer levenslust, maar uiteraard nog steeds met onzekerheden soms. De belangrijkste boodschap die ik met de podcast hoop mee te geven, is deze: weet dat je altijd sterker bent dan je denkt. En dat je met kleine stapjes vooruit uiteindelijk alsnog een heleboel kunt bereiken.

Het was spannend om hier zo openlijk over te praten, zeker omdat in principe iedereen de podcast kan terugluisteren. Maar achteraf ben ik onwijs blij dat ik het heb gedaan. Het helpt mij persoonlijk om dingen een plekje te geven, en ik hoop hiermee van iets negatiefs iets positiefs te maken. Ik heb zelf mogen ervaren hoeveel er kan ontstaan als je voor jezelf kiest en jezelf geeft wat jij nodig hebt. Het leven is te mooi om niet te vechten. Hoe lastig en confronterend ook, ga ervoor!

De podcast is te beluisteren op Spotify en YouTube. In de podcast vertel ik ook nog kort over Liza’s cursus ‘Doorbreek je perfectionisme’. Meer daarover kun je lezen in het artikel dat ik over die cursus schreef.

Tussen de spannende en gave dingen door, maakte ik wandelingen. Heel veel wandelingen. Ik vind dat ook weer opeens een stuk leuker om te doen nu de eerste voorjaarsbloemen zich boven de grond laten zien. Mijn telefoon komt weer een stuk vaker tevoorschijn nu de wereld langzaamaan weer in bloei gaat.

Voor mijn receptartikelen maak ik mijn ontbijtjes altijd graag zo mooi mogelijk op. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik ze op een gehaaste ochtend ook vaak zat op deze manier serveer. Een ratjetoe aan lekkere ingrediënten, die bij elkaar gelukkig een stuk lekkerder smaken dan deze foto doet vermoeden.

Dit powerontbijtje maakte ik overigens aan het begin van een wat druk weekend. Meestal zorg ik er wel voor dat ik niet te veel sociale dingen in een weekend heb. Maar de afgelopen twee weekenden waren best intens. Allemaal leuke afspraken – dat wel! Het mooiste was dat ik mijn lieve opa voor het eerst opzocht in het verzorgingstehuis. Niet leuk natuurlijk om hem in die context te zien in plaats van op “zijn” stoel bij opa en oma thuis waar hij in mijn beleving hoort. Maar ik ben blij dat hij goed verzorgd wordt en dat oma meer rust heeft. Dankbaar voor alle mensen die zich met zoveel ziel en zaligheid inzetten in de zorg!

Als ik de krabpaal kom ontharen zonder dat ik daarvoor een meeting met Pippa heb ingeschoten, is mevrouw altijd zichtbaar gepikeerd. “Hallo, moet dat nu!”. Toch dapper dat de aanstichtster van al die plakkende haren op de krabpaal zelf ook nog zo geïrriteerd kijkt als ik haar onderkomen schoon wil maken. Dramaqueen!

Maandag was het natuurlijk Valentijnsdag. Hoe cliché dat ook mag zijn, ik heb er een zwak voor. Bart gelukkig ook. Ik had die ochtend een werkafspraak en haastte me daarna naar huis voor een Valentijnslunch (ja, qua clichés gingen we all the way dit jaar!). Dat ik een echte romanticus aan de haak heb geslagen, bewijzen de kaarsjes hierboven wel. Die stonden naast mijn geliefde pindakaaspot (yup, ik ben zo iemand die bammetjes met pindakaas verkiest boven ovengebakken pistoletjes – sorry!) op me te wachten. Hoe lief! De roze rozen kreeg ik ook in mijn handen gedrukt. Ze waren roze omdat “je dat mooier vindt dan rood”. Tien punten voor vriendlief!

Nu ik toch al heb verklapt dat ik een sucker ben voor alles wat mierzoet en lief is, kan ik ook wel mijn cadeautje voor Bart onthullen. Toen ik voor mijn blog dit lijstje met originele Valentijnscadeaus bedacht, stuitte ik op dit lieve boekje. Het is, zoals de omslag al doet vermoeden, een door jou geschreven liefdesbrief. Je vult allerlei vragen in over je geliefde, zoals wat je het mooist vindt aan diegene, wat je favoriete herinneringen zijn en ook wat je juist minder leuk vindt aan je partner. Het zijn trouwens ook echt leuke vragen. Niet alleen van die typische vragen om je geliefde te overladen met complimenten, maar ook grappige vragen of vragen die je zelf laten nadenken over toekomstplannen.

Een feestje om in te vullen voor mij als schrijfster! En Bart was er ook erg blij mee.

Er zat alleen één vraag in het boekje waar ik niet zo goed raad mee wist. Ik geloof dat mijn bovenstaande tekenkunsten wel verklappen dat ik meer van de woorden dan van het schetsen ben. Alhoewel, die tekening op de rechterpagina lijkt best sprekend, toch?! ;)

Verder haalden we de lente in huis met een gezellige plant. Nadat ik door de harde storm volledig was weggeblazen op de fiets naar huis, was het fijn om dit gezellige blauwe druifje op de salontafel te zien staan. De lente is in zicht – heus!

Pippa had het de afgelopen weken erg druk met de buren goed in de gaten houden. We hebben nieuwe buren gekregen en die zijn al een tijdje flink aan het verbouwen. Op zulke momenten is het toch fijn om een kat te hebben die als een ware spion hele dagen ongegeneerd naar binnen gluurt. Eén ding is zeker: wij zitten met onze waakkat altijd veilig hier.

Verder trakteerde ik mezelf op een uitstapje naar Action. Wat in mijn geval zoveel betekent als: ik trakteerde mezelf op een paar vellen stickers. Zowel ik als een vriendin waren erg trots dat ik het bij “maar” drie vellen had gehouden ;) Ik kan niet wachten om er kaarten mee te maken. Daar besteed ik de laatste tijd weer veel meer tijd aan: creativiteit is zo heerlijk ontspannend.

Bart kwam laatst met dit ding thuis: onze persoonlijke keukenassistent. Aangezien ik niet zo van de smoothies ben, dacht ik eerst dat dit vooral Barts keukenassistent zou worden. Maar blijkbaar kun je in dit ding ook perfect hummus, sausjes, havermoutmengsels en andere dingen maken. Sinds ik daarachter ben, kan ik niet wachten om deze etenvermaler dit weekend aan het werk te zetten. Dat gaat heel wat spierpijn schelen als ik weer eens door knetterhard fruit probeer heen te komen met de blender!

Ik probeerde ook weer eens iets nieuws: thee met gember en kokos. Dit was zo’n product dat ik óf niet te zuipen óf geweldig zou vinden. Ik heb de gemberthee-hype namelijk aan me voorbij laten gaan, omdat ik gember in thee totaal niet lekker vind. Maar de combinatie met kokos kon best oké zijn.

Mijn uiteindelijke mening? De thee bleek hartstikke lekker. Je proeft vooral de kokos en iets vanille-achtigs en hij is lekker zoet en tropisch. Ik was compleet verrast. Deze ga ik vaker in huis halen, naast mijn geliefde groene thee met sinaasappel-papaja van AH-huismerk.

Kende jij deze thee al?

Verder besloten Bart en ik om meer quality time met elkaar door te brengen. Aangezien we allebei vanuit huis werken, zijn we in principe hele dagen samen. Maar ja, ieder achter je eigen computer zitten is toch anders dan met elkaar leuke dingen doen. Een strak plan dus om daar meer tijd voor vrij te maken!

Overigens zijn we volgende week alweer 2,5 jaar samen. Bizar hoe snel de tijd gaat! Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren dat we aan het daten waren en ik met kriebels in mijn buik afwachtte op zijn reactie op mijn laatste appje. Wat dat laatste betreft ben ik overigens wel blij dat we 2,5 jaar verder zijn. Ik werd zo’n zenuwpees van het daten… Inclusief van die schijnbaar typische reacties als “Ik zie al blauwe vinkjes, maar hij heeft nog niets gezegd. Zou ik wat fout hebben gedaan?”.

Om af te sluiten nog een grappige anekdote die ik wilde delen. Ik plaatste er laatst al iets over op Instagram, maar ik werd weer eens te jong geschat. Toen ik bij opa in het bejaardentehuis zat, vertelde opa trots dat ik zijn oudste kleindochter ben. De verzorgster keek hem verbaasd aan en wierp vervolgens een extra verbaasde blik naar mij. Ze scande me nauwkeurig. “Hoe oud ben je dan?”

Toen ik “28!” antwoordde, liet ze haar kin zo mogelijk nog verder zakken. “Ik dacht dat je 18 was!”. Ik was even net zo verbaasd als zij. Ik word wel vaker jonger geschat. Maar tien jaar? Ach ja. In mijn puberteit en als begintwintiger kon ik me daar altijd enorm druk over maken, vooral als mensen me daardoor niet serieus namen. De laatste tijd heb ik er wat minder moeite mee (misschien doordat ik ouder word?), tenzij het echt over werk gaat. Maar ik probeer me dan vaak maar de woorden voor de geest te halen die een badmontrainer me eens zei: “Als je begint te praten, oog je wel een stuk ouder, hoor!”. Gelukkig maar.

Hoe oud of jong word jij meestal geschat?

Door Romy

Tikgrage theeleut. Nooit uitgekletst. Ik inspireer je graag om vaker vrolijk in het leven te staan. Dat doe ik door goudeerlijke en persoonlijke teksten te schrijven en liefdevolle tips te delen. Mét een vleugje humor.

Ik ben benieuwd wat jij vindt…

21 Reacties

  1. Naomi

    Wat een stap zeg, die podcast! Ik ga ‘m dit weekend op mijn gemak een keer luisteren. Ben heel benieuwd.
    Heerlijk om die zoetsappigheid rond Valentijn te zien en te lezen.
    En eh, qua leeftijd: ik word altijd veel te oud geschat. Als sinds mijn tienerjaren. Op mijn dertiende dachten mensen gerust dat ik de moeder van mijn zusje van toen vier was. Oké dan… Nog steeds schatten mensen me altijd ouder dan ik ben en overigens denken mensen óók nog steeds af en toe als ik met mijn zusje ben dat ik haar moeder ben. Ach ja, ik vind het niet erg meer.

    Antwoord
    • Romy

      De andere kant op (ouder geschat worden) kan natuurlijk ook. Ook weleens frustrerend, kan ik me zo voorstellen. Toch fijn dat je dan op een bepaald moment een leeftijd bereikt waarop dat allemaal minder erg is. Ik ben ook blij dat het nu minder een ding is dan toen ik nog een jaar of 18 was.
      Enne, supertof dat je de podcast gaat luisteren :) Ik ben benieuwd wat je ervan vindt.

      Antwoord
  2. Daenelia

    Ah, toen ik 35 was werd ik op 28 geschat, dat is minder dramatisch. Nu denk ik dat mensen mij misschien niet goed kunnen plaatsen, wat leeftijd betreft. Grijs haar bij dames maakt al snel dat je tegen de 65 wordt geschat… maar het is duidelijk door mijn gedrag dat ik dat niet ben.
    Wij hebben op Valentijn heerlijk bij de febo gegeten. Verder doen we er niet zo heel veel aan. Dit jaar waren we meer bezig met dat we nog steeds geen internet hebben!!!! Duim voor ons dat het vandaag wordt opgelost.

    Antwoord
    • Romy

      Ja, ik las op LinkedIn dat je internet eruit ligt. Wat ontzettend balen, zeker als je er voor je werk zo afhankelijk van bent natuurlijk! Ik duim heel hard met jullie mee.

      Antwoord
  3. Johanna

    Die podcast ga ik nog luisteren. Leuk om zo iets te doen. En verder helemaal een leuk inkijkje, met veel Pippa. En ik wordt meestal jonger geschat, mijn hele leven al, en ook nu nog. Is ok, behalve als die jonge moeders weer eens iemand zoeken om de kinderwagen in de tram te helpen tillen. Dan vraag ik me wel eens af, waarom vragen ze niet een jongere, ik had de oma van die smurf kunnen zijn. Maar ach.

    Antwoord
    • Romy

      Je hebt helemaal gelijk: jonger geschat worden is op sommige momenten helemaal oké en op andere momenten (zoals in de tram) dan weer wat minder prettig.

      Antwoord
  4. Nikita

    Ik word al heel mijn leven te jong geschat. Vroeger al door leerkrachten die dachten dat ik pas 17 was terwijl ik in werkelijkheid 20 was. Nog steeds hoor. Als ik in de zomer aan het werk ben vragen mensen vaak of ik nog een jobstudent ben. Mijn vaste klanten weten inmiddels dat dat niet zo is. Ik krijg wel vaak te horen dat ik heel wijs ben voor iemand van mijn leeftijd en dat vind ik een fantastisch compliment. Ik heb er nooit echt problemen mee gehad. Wel met de mensen die zeiden dat ik maar eens wat make-up moest smeren en me iets volwassener moest kleden. Al toen had ik zoiets van: ik ga mij niet veranderen om te laten zien dat ik ouder ben. En nog steeds niet. Nu heb ik zoiets van: dit is mijn gezicht en ik ben daar blij mee. En dat is het belangrijkste van al.

    Die podcast vind ik echt dapper! Ik luister nooit podcasts maar voor jou maak ik met liefde een uitzondering. Ik kan me trouwens wel voorstellen dat het tegelijkertijd een opluchting is en een confronterend dat je grootvader in een woonzorgcentrum zit nu. Toen mijn grootvader in het ziekenhuis lag werd al snel duidelijk dat zelfstandig thuis wonen geen optie meer was, dus ook hij ging naar een verzorgingstehuis mogen gaan. Maar die stap heeft hij helaas nooit gehaald. Koester nog maar veel mooie momenten met je grootouders lieve Romy!

    Antwoord
    • Romy

      Horen dat je wijs bent voor je leeftijd is inderdaad een van de mooiste dingen om te horen <3 En helemaal terecht ook in jouw geval!
      Maareh, je hebt helemaal gelijk om je niets aan te trekken van mensen die zeggen dat je andere make-up of kleding zou moeten dragen. Je bent altijd op je mooist als je aantrekt waar je zelf blij van wordt :) En andere mensen hebben daar niets over te zeggen.
      En dank je wel voor je mooie woorden over mijn grootouders! Ik koester de momenten absoluut zolang ze er nog zijn <3 Ik besef nu des te meer hoe bijzonder dat eigenlijk is.

      Antwoord
  5. Imke

    Ik word door kinderen vaak ouder geschat en door volwassenen minstens 5 jaar jonger.

    Zou het trouwens leuk vinden om te zien welke thee je graag drinkt. Drink je ook weleens verse thee?

    Antwoord
    • Imke

      Of losse thee?

      Antwoord
    • Romy

      Leuke vraag! Daar wil ik zeker eens een artikel over maken :) Tof idee!
      Al moet ik bekennen dat ik bijna altijd dezelfde smaak thee drink: de groene thee met sinaasappel en papaja van Albert Heijn-huismerk. Die vind ik zó lekker dat ik er dagelijks een paar koppen van drink :)
      Verse thee drink ik eigenlijk niet vaak, maar bij andere mensen vind ik het wel altijd heel lekker.

      Antwoord
  6. Zo simpel is dan geluk

    Hahaha, ik word ook echt altijd veel jonger geschat. Ach, later zijn we er blij mee. :)

    Antwoord
  7. Maaike

    Wat leuk om te zien!! Heel gaaf van die podcast en bijna 2,5 jaar samen alweer met je vriend, dat gaat snel! <3

    Antwoord
  8. Saskia

    Leuk overzichtje! Ik word ook meestal jonger geschat.

    Antwoord
  9. Anouk

    Ik vond niet zo vaak geschat, maar wel altijd te jong. Laatst werd ik 20 geschat, terwijl ik 23 ben dus dat valt nog wel mee haha, maar goed dat was ook op mijn werk dus daar nemen ze in de overweging mee dat ik natuurlijk afgestudeerd moet zijn en dus geen 18 kan zijn.

    Antwoord
  10. Meaghan

    Ik heb afgelopen weekend de podcast met heel veel plezier en bewondering geluisterd. Wat ontzettend stoer, mooi en gaaf dat je je verhaal hebt willen delen om anderen te inspireren! Heel veel van wat je vertelde herkende ik ook vanuit mijn eigen eetstoornis. Ik heb dat inmiddels allemaal een plekje kunnen geven, maar toch kon ik in de dingen die je vertelde in mezelf teruggaan naar vroeger en me goed voor de geest halen hoe het ook alweer was en wat ik ook alweer deed. Heel erg bedankt voor het delen Romy en ik vind het zo ontzettend knap hoe je die stappen hebt gezet en ook je verhaal durft te delen. Powervrouw!

    Ik word trouwens ook altijd jonger geschat door veel mensen… Altijd rond de 16 / 17 en laatst was er zelfs iemand die mij 14 jaar schatte… Ik kan dat soms nog best vervelend vinden, omdat ik dan het gevoel heb dat mensen mij niet serieus nemen. Gelukkig gaat het in werk gerelateerde situaties altijd goed. Het is vooral privé (in winkels, bij een bank, bij de kapper, bij mensen die ik pas ontmoet etc.) waar het altijd ter spraken komt. Ik heb altijd het gevoel dat ik mij dan extra hard moet bewijzen en moet laten zien om mijn vrouwtje te staan. Aan de andere kant zijn het vaak mensen die ik toch nooit meer zal zien, dus ik probeer het ook wel los te laten.

    Antwoord
    • Romy

      Wat een lieve woorden over de podcast, dank je wel! Ontzettend lief dat je dat zegt! <3

      Ah, ik snap dat het vervelend is als je privé jonger wordt geschat. Ik herken helemaal wat je beschrijft. Je kunt dan extra de drang krijgen om te bewijzen dat je volwassener bent en meer weet dan de ander misschien denkt. Ik had dat bijvoorbeeld ook heel erg toen ik mijn hypotheek afsloot en een huis kocht. Ik vond het dan echt frustrerend als ik werd aangezien voor een 18-jarige die vast een huis van haar ouders cadeau kreeg (wat dus totaal niet zo was) ;)

      Antwoord
  11. Giovanna Jansen

    Wat een heerlijk inkijkje weer (ik blijf lachen om die foto’s van Pippa, wat een heerlijk beest). Wat stoer en gaaf dat je die podcast hebt gedaan en je verhaal vertelde. En wauw, alweer 2,5 jaar bij elkaar! Wat gaat de tijd toch snel.

    Antwoord
  12. Johanna

    Heb vandaag je podcast geluisterd. Heel interessant en je zegt ook een paar dingen, die tot nadenken aanzetten. B.v. het “vluchten” in iets (eetstoring) om je dan niet de “werkelijke” problemen te hoeven stellen. Is dat niet iets wat we allemaal op zekere manier doen? Maar het moet natuurlijk geen gewoonte worden. Ook je weg eruit, vond ik interessant. Succes!

    Antwoord
    • Romy

      Dank je wel voor je mooie reactie op mijn podcast, heel mooi om te horen wat je ervan vond!
      En dat vluchten is inderdaad iets wat veel vaker voorkomt. Bij de een in een eetstoornis, bij de ander in veel te veel werken, bij weer iemand anders misschien in altijd voor anderen klaarstaan (ook als dat te veel is). Voor mij is het ook echt een zoektocht geweest naar wat valt onder afleiding zoeken en wat vluchten voor dingen is. Gelukkig heb ik daar inmiddels mijn weg in gevonden, en herken ik het ook als ik tot vluchten neig.

      Antwoord
  13. Simone

    Wat een leuk overzicht! Die podcast ga ik toch maar even luisteren denk ik. Ik ben eigenlijk niet zo van de podcasts, maar nu ben ik wel nieuwsgierig. Wij zijn voor het eerst in 8,5 jaar uiteten geweest op valentijnsdag. Ook lekker cliché maar ik vond het zo gezellig!

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Recente blogs