Je kunt meer aan dan je denkt

Foto gemaakt door Georgina Fotografie.

Meestal zijn het woorden die mij raken. Maar heel soms moet zelfs ik – als woordenliefhebber – toegeven dat een foto meer zegt dan duizend woorden. Toen ik laatst de foto hierboven van mezelf onder ogen kreeg, deed dat iets met me. En met “deed iets met me” bedoel ik nu eens niet dat ik me ergerde aan mijn verwaaide haar of acuut vond dat ik iets aan mijn houding moest doen. Nee, de foto deed me beseffen dat je altijd meer aankunt dan je denkt. En die woorden gunde ik een plekje op mijn digitale papier. Een nadenker voor mezelf, maar misschien ook wel voor jou.

Verandering

Waarom de foto me zo raakte? Omdat de foto me deed beseffen hoeveel er de afgelopen jaren in mijn leven is veranderd. En hoeveel ik ben veranderd. Eigenlijk vanaf het moment dat ik mijn blog begon, rolde ik van verandering in verandering. Soms waren het mijlpalen waar ik lange tijd naartoe werkte (ahum, die eerste baan werd me niet in de schoot geworpen!), soms waren het verdrietige veranderingen, soms juist nogal mooie. Maar zoals het gaat met veranderingen brengen ze je altijd verder. Zelfs de rotdingen die me op het moment zelf niet veel meer dan mascara tot ver onder mijn oogleden opleverden. Uiteindelijk hebben ze me geholpen te staan waar ik nu sta.

Het kleine meisje

Heel lang heb ik me “het kleine meisje” gevoeld. Zelfs aan het begin van mijn twintigerjaren voelde ik me soms nog zoals Bambi die in zijn eigen Disney-film op zijn wankele pootjes de eerste onzekere stappen zet. Ik had het idee dat ik best leuk kon meedoen met het spelletje “de volwassene uithangen”. Zat ze dan, het kleine meisje dat haar handtekening onder een hypotheekcontract zette. Ging ze weer, het kleine meisje op weg naar een opdrachtgever. Knikkende knietjes en zenuwen paraat. Stond ze dan, een presentatie te geven. Vast geen idee hebbend waar ze mee bezig was.

Alsof ik maar wat deed

Elke keer had ik het gevoel dat ik maar wat deed. Ik zou nog weleens door de mand vallen, geloofde ik. Een typische gevalletje van “het oplichterssyndroom”, zo ontdekte ik later. Dat klinkt overigens anders dan het is (nee hoor, ik heb niet de behoefte om te frauderen en computers te hacken!). Het houdt in dat je regelmatig het gevoel hebt dat je iets niet écht kunt en dat mensen daar vroeg of laat wel achter komen. Dat dacht ik bij nogal veel dingen die me “overkwamen”. Ik deed maar wat. En ging iets goed? Dan was dat vast een kwestie van geluk.

Op eigen benen staan

Ik twijfelde aan mezelf en aan mijn kunnen. Kon ik wel op eigen benen staan? Kon ik me met mijn wankelende kinderbeentjes wel staande houden in de enge wereld van volwassenen? En waar is het vangnet als het misgaat? Dit klinkt misschien vaag en is het vast ook. Maar de mensen heel dicht bij me weten waar ik het over heb. Het is alsof ik gaandeweg leerde dat ik geen vangnet hoef te hebben. Dat mijn benen stevig genoeg zijn om zelf op te staan, ook al geloofde ik eerder van niet.

Precies dat is waar deze foto me aan herinnert. Daar stond ik dan op een Rotterdamse steiger, in de verte starend verrassend zelfverzekerd te doen. Misschien ietwat onwennig, maar wel gemeend. En dat raakte me plotseling. Nee hoor, ik ben niet in één klap enorm zelfverzekerd en ik ben ook niet opeens volwassen (ahum, daarvan getuigt alleen al dat ik mijn eerste trui in de was heb laten krimpen!). Maar bij het zien van deze foto besefte ik wel dat ik verder ben gekomen dan ik een aantal jaar geleden dacht aan te kunnen. Maakt dat me meer volwassen? Geen idee. Verder dan eerst? Dat wel.

Je kunt meer aan dan je denkt

En daarom wilde ik deze – hopelijk niet al te onsamenhangende – gedachtestroom in mijn hoofd met je delen. Als jij ooit denkt dat je dingen niet zelf aankunt of bang bent voor nieuwe stappen, weet dat je langer overeind blijft staan dan je verwacht. Geloof in jezelf. Rug recht, schouders naar achteren. Je kunt meer aan dan je denkt.

Werd jij ook weleens geraakt door een foto van jezelf?

Volg:
Deel:

39 Reacties

  1. 20 december 2019 / 06:22

    De foto is prachtig, maar je tekst raakt me ook. Vooral wat je zegt over het ‘oplichterssyndroom’. Mooi verwoord en mooie levensles!
    Naomi blogde over…Ik kan niet parkeren

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:40

      En jij bedankt voor je mooie woorden in reactie op mijn artikel! <3

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:41

      Wat mooi om te horen dat de woorden in mijn artikel jou ook inspireren. Dat vind ik echt prachtig om te horen als ik zoiets persoonlijks deel.

  2. 20 december 2019 / 07:24

    Fake it till you make it. Ik denk dat veel mensen – ook van wie we het niet verwachten – het gevoel hebben dat ze maar wat doen. Gelukkig blijkt zelfs in zulke gevallen dat we meer kunnen dan we denken. Ik vind de foto echt heel mooi.
    Shirley blogde over…Route Vietnam: in 3 weken van noord naar zuid

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:42

      Dank je! En je hebt gelijk! ‘Fake it till you make it’ is ook iets wat ik mezelf altijd toefluister als ik denk iets niet te kunnen. Door het maar vaak genoeg – gespannen en wel – te doen, ga je er vanzelf in geloven dat je het heus wel kunt.

  3. 20 december 2019 / 07:37

    wat een mooi onder woorden gebrachte gedachten Romy! Ik vind het een prachtige foto, vooral met deze gedachte erbij. Je kan inderdaad meer aan dan je zelf weet. You never know how strong you are, until being strong is your only choice.

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:42

      Wat een prachtige quote! En helemaal waar ook! <3

  4. Elle
    20 december 2019 / 07:44

    Wat een schitterende foto! En het is zeker geen klein meisje dat daar staat, maar een mooie vrouw ;)

  5. Lisa
    20 december 2019 / 08:42

    Prachtige foto en inspirerende tekst. Zo voel ik me ook zo vaak. Daarom deze favoriet van Winnie de Poeh aan Knorretje: “There is something you must always remember. You are braver than you believe, stronger than you seem, and smarter than you think.”

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:44

      Wat een prachtige quote! Die inspireert mij dan weer :) Dank je voor het delen!

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:44

      Wat onwijs mooi om dat te horen! Dank je wel!

  6. 20 december 2019 / 09:35

    Mooie blog. De foto is ook echt prachtig! Ik kan me wel voorstellen dat dat iets met je doet! Zelf herken ik me onwijs in je omschrijving. Ik heb ook symptomen van het imposter syndrome en vraag mezelf ook regelmatig af waarom ik op de universiteit zit en dat ik vast nog wel een keer door de mand ga vallen, omdat ik daar helemaal niet hoor en eigenlijk niet zo slim ben…. Hele stomme gedachten natuurlijk, maar toch schieten die wel regelmatig door mijn hoofd. Ik vind deze blog heel inspirerend en ik kan hier ook echt een voorbeeld aan nemen :-)
    Meaghan blogde over…De leukste spellen voor een spelletjesavond

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:57

      Ah wat mooi om dat te horen! Het is zo rot hoe we onszelf soms kunnen aanpraten dat we helemaal niet zo goed zijn in de dingen die we doen, terwijl die onzekerheid vaak nergens voor nodig is. Goed om te beseffen dat echt niemand een universitair diploma alleen op basis van mazzel zal halen. Je bent echt veel slimmer dan je denkt :)

  7. 20 december 2019 / 10:01

    Echt een hele mooie foto en prachtige tekst erbij. Mooi om te lezen dat je door de jaren heen steeds een stapje verder komt en jezelf steeds meer ontwikkeld. Zelf heb ik juist het idee stil te staan en niet verder te komen.
    Zo simpel is dan geluk blogde over…Even bijkletsen #16 | Blog twijfel

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:55

      Dank je wel voor je mooie woorden! Maar wat rot om te horen dat jij het gevoel hebt juist stil te staan. Weet wel dat je altijd onbewust meer stappen zet dan je denkt. Juist als je denkt geen stap vooruit te komen, heb je soms juist een flinke groei doorgemaakt door even op dat punt te blijven staan.

  8. 20 december 2019 / 10:12

    Wat een prachtig artikel, en ik vind het een prachtige foto van jezelf! Precies zoals je bent, maar inderdaad, net zoals je zegt, alsof je dat zelf nu pas voor het eerst echt ‘ziet’. Ik kijk ook wel eens foto’s terug, zoals deze week met mijn blog waarin ik terugblikte op dit decennium. En toen ik die teksten teruglas kon ik alleen maar denken aan hoe erg ik gegroeid en veranderd ben de afgelopen jaren. Waar ik in het begin van mijn ondernemen nogal eens onzeker was over mijn eigen kunnen, sta ik nu veel sterker in mijn schoenen en weet ik dat ik dit kan. Ik heb ervaring en talent, en ik kan dit! Het was zo mooi om dat laatst opeens te beseffen :)
    Lianne blogde over…Feelgood kerstverhaal 2.0!

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:54

      Dank je wel voor je mooie woorden!
      Ik heb jouw terugblikblog gisteren gelezen en jij hebt ook echt een enorme ontwikkeling doorgemaakt de afgelopen tien jaar. Echt heel knap welke stappen je allemaal hebt gezet! En vooral heel mooi natuurlijk dat je inmiddels wéét dat je goed bent in wat je doet. Dat beseffen is zoiets waardevols.

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:47

      Wat prachtig dat jij de laatste tijd ook steeds meer bent gaan inzien dat je meer aankunt dan je denkt. Het is heel waardevol om te beseffen hoe sterk je eigenlijk bent.

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:46

      Dank je wel voor je lieve compliment! Het is inderdaad bijzonder om te merken hoe je als mens steeds een stapje verder komt.
      Het lijkt me trouwens andersom ook heel bijzonder om achter de camera te staan en te zien hoe mensen steeds wat zelfverzekerder of meer als zichzelf op de foto staan.

  9. 20 december 2019 / 10:49

    Wat mooi hoe een foto zoveel kan doen. En dat je tot zulke mooie inzichten bent gekomen. Wat ik wel mooi vond om te zien was de eerste foto die Anna van me maakte en hoe ik verliefd ik dan kijk naar haar. En laatst maakte m’n man een foto en toen was ik zo op mijn gemak, dat deed me ook realiseren hoe fijn ik het toch heb met deze twee :-)
    Lilian Visser blogde over…Waarom altijd alles beter moet kan

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:45

      Wat prachtig dat de foto’s je dat deden beseffen! Soms zegt een foto dan echt meer dan duizend woorden.

  10. 20 december 2019 / 11:56

    Ik vind dit ook echt super herkenbaar! Altijd al last gehad van dat stomme oplichtersgevoel. Ik betrap mezelf er nog vaak op dat ik denk dat mensen ineens gaan zien dat ik eigenlijk niets kan. Lastig om van af te komen. Zelfs als ik denk aan de dingen die ik bereikte, denk ik ook nog vaak: ja maar zoveel stelt dat niet voor / ik heb geluk gehad / het was vooral door die of die dat het gelukt is / … Terwijl, als ik er over nadenk zijn veel dingen toch echt mijn eigen verdienste.
    Irene blogde over…Dit zijn de lekkerste chocolate chip cookies (en ze zijn vegan!)

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 11:00

      Wat stom eigenlijk, hè, dat we onze successen vaak automatisch aan andere dingen (contacten, mazzel, etc.) toeschrijven?! Dat terwijl je nooit ook maar een succes zult bereiken als je daar niet zelf bepaalde stappen voor zet. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar we mogen soms inderdaad wel wat meer zelf trots zijn op de dingen die we bereiken.

  11. Jantine
    20 december 2019 / 12:43

    Het is ook echt een schitterende foto, Romy! Mooie gedachtengang.
    Groetjes
    Jantine

    • Evelien
      20 december 2019 / 19:40

      Mooi geschreven ! Knap dat je zoon tekst op papier krijgt!

    • Romy
      Auteur
      21 december 2019 / 10:58

      Wat mooi om te horen dat je je erin herkent! En al helemaal mooi natuurlijk dat ook het happy end herkenbaar is! :)

  12. 20 december 2019 / 16:28

    Mooi artikel! Heel mooi geschreven en die foto vond ik al helemaal geweldig! Zo prachtig!

  13. 20 december 2019 / 22:13

    Heel mooi en eerlijk artikel! Die foto bovenaan vond ik al prachtig, maar met je verhaal er nu bij heeft die nog een extra betekenis. Een mooie betekenis. Ja, je hebt gelijk.. We kunnen allen veel meer dan we zelf denken. We moeten het alleen aandurven om te durven groeien in wat we willen zijn..
    Evelyne blogde over…Evelyne schrijft fictie #3 | Louis

  14. 21 december 2019 / 17:52

    Een prachtige foto hoor! Je houding straalt inderdaad zelfvertrouwen uit. Ik keek laatst naar een foto die mijn man had genomen zonder dat ik het wist. Het was een foto van mij met mijn zoontje van twee weken oud, en dit raakte me ook. Op één of andere manier straalde er een emotie vanaf die ik vorig jaar nog niet kende van mezelf.
    Haydée blogde over…Zo overleef je de eerste maanden als kersverse mama

    • Romy
      Auteur
      1 januari 2020 / 21:17

      Wat prachtig dat die foto zo veel met je deed! Dat soort spontane foto’s van dierbare momenten kunnen ook echt heel bijzonder zijn.

  15. 1 januari 2020 / 18:35

    Bij mij was het geen foto die dat besef deed opwaaien, maar wel een moment. Een maand geleden ongeveer (iets langer) had ik beloofd dat ik bij mijn oude school ging binnen springen om een kerstkaartje aan mijn vertrouwenspersoon te geven. Ik keek daar enorm naar uit want ik zou mijn vertrouwenspersoon nog eens spreken en ik was nog eens op mijn oude school. Twee hele toffe vooruitzichten. Toen ik aankwam gingen we in het lokaaltje zitten waar we vroeger ook altijd zaten als ik weer eens een probleem had en ik er met hem ging over praten. Het was zeker meer dan anderhalfjaar geleden dat ik nog in dat lokaaltje had gezeten. En toen ik neerplofte op die stoel voelde het zo vertrouwd, het voelde net als vroeger. Maar tegelijkertijd voelde ik dat ik niet meer de Nikita ben die toen in het middelbaar zat. Ik ben volwassen geworden. Ik ben gegroeid, ik heb ontwikkelingen doorgemaakt. En naast blijdschap voelde ik ook trots. Het was zo’n mooi moment. Naast het feit ook dat ik mijn vertrouwenspersoon heel blij had gemaakt door speciaal voor zijn kaartje langs de school te gaan. Ook nog, ik heb zo vaak wanhopig in dat lokaaltje gezeten, gedacht dat dingen nooit meer zouden goedkomen of ik die nieuwe klap niet meer zou bovenkomen. Ik heb veel moeilijke momenten gehad en zeker na de dood van mijn oma. En toch heb ik het overwonnen. Ik heb mijn perfectionisme geaccepteerd, iets waar ik zoveel mee gevochten heb. Ik heb mijn tekenstijl leren waarderen, iets waar ik vroeger zoveel kritiek op had. Ik ben volwassen geworden, heb een job gevonden. En als verse volwassene in de de 20 vind ik dat ik dat nog niet zo slecht doe.

    Sommige momenten hoor ik mezelf bezig bij mijn psycholoog en dan zegt ze hoe wijs ik in het leven sta en dat ik zo goed bezig ben. En dan betrap ik mezelf op de gedachte; tot ik door de mand val en jij beseft dat ik eigenlijk maar wat aan het babbelen ben. Maar dat mag ik helemaal niet denken. Nee, ik ben een volwassen wijze vrouw. En ook al ga ik af en toe eens op mijn bek zoals ze zeggen, ik krabbel terug overeind. Ik was altijd bang dat ik niet volwassen ben omdat ik soms nog zo die kinderlijke trekken heb. Als K3 een nieuwe clip heeft, hou me tegen want ik ga voor de tv meedansen. En zo heb ik nog een paar trekjes. Maar het zijn niet die dingen die mij volwassenheid bepalen. Dat doet mijn karakter en hoe ik met mensen omga. En hoe ik met tegenslagen en het leven omga; Dat zijn de dingen die dat bepalen. Ik maak mijn eigen keuzes en weet steeds meer wat ik wil. En oke, mijn mijlpalen rollen niet zo snel als iedereen vooruit, maar het leven is geen race. Zolang je blijft vechten en gaan, is er niks aan de hand.

    En trouwens Romy, ik ben ook trots op jou. Ik volg je blog al een paar jaar dus vele mijlpalen heb ik gewoon meegemaakt op je blog. En die foto is prachtig. Het is helemaal wat anders dan een selfie of een spontane foto. Hier zit betekenis en gevoel achter. En het feit dat je er zo’n mooi verhaal aan kan plakken maakt die foto nog zoveel mooier. Keep going!

    • Romy
      Auteur
      2 januari 2020 / 11:03

      Wat prachtig dat het moment dat je op je oude school binnenkwam je deed beseffen hoeveel je bent gegroeid. Het is zoiets waardevols om soms stil te staan bij de groei die je hebt doorgemaakt. Soms kan één moment of één foto genoeg zijn om je dat weer even te realiseren.
      Dank je wel ook voor je ontzettend lieve woorden van trots in je reactie! Ik kreeg er een flinke glimlach van op mijn gezicht. Jij mag trouwens ook hartstikke trots zijn op de weg die jij al hebt afgelegd en nog aan het afleggen bent. Je blijft stappen vooruit zetten, zelfs als het tegenzit, en dat is zoiets moois en knaps <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge