klein zijn 2

Mag jij soms weer even klein zijn?

  • 22 juni 2022
  • 15 Reacties

Kun jij ermee dealen als je soms een schouder om op te leunen nodig hebt? Als je een keer huilend op de bank zit en onmogelijk nog in oplossingen kunt denken? Gun je jezelf dat uurtje Simsen, ook al ligt er een berg volwassen verantwoordelijkheden op je te wachten? Zelfs letterlijk in de vorm van een stapel ongevouwen en compleet verkreukelde was. Ben jij er oké mee als je soms je super(wo)man-cape afgooit en even de hulpbehoevende bent? Misschien zelfs medelijden hebt met jezelf? Oftewel: mag jij soms niet die verantwoordelijke volwassene zijn en heel even klein zijn? Het is een vraag die mij de laatste tijd bezighoudt.

Volwassen worden: wanneer en hoe?

Volwassen worden – het blijft een gek proces. Op je 18e verjaardag krijg je er naast je eerste biertje ook een eervolle titel bij cadeau: je bent volgens de officiële papieren volwassen. Alsof je van de ene op de andere dag al je kindsheid bent verloren en voortaan als een superrationeel wezen door het leven gaan. Althans, dat is wat vaak als volwassen wordt gezien. Maar écht volwassen – als in: altijd alwetend, rationeel, weloverwogen en weet ik veel wat – ben je dat eigenlijk wel ooit? Ik denk het niet. 

Ook mijn 90-jarige oma had nog kindsheid in zich. Net zo goed kan een 13-jarige zich volwassener gedragen dan de gemiddelde vijftigjarige. Het is niet het één of het ander. Iedereen heeft een stukje kind in zich. Op momenten komt het op, en soms is er even geen ruimte voor. Ik heb dat bijvoorbeeld als ik een schommel zie. Dan krijg ik de onweerstaanbare drang om daarop de beentjes-naar-voren-en-beentjes-naar-achteren-instructies die ik ooit als kleuter kreeg toe te passen. Gewoon even kind zijn! 

Als 29-jarige heb ik genoeg verantwoordelijkheid op mijn bord. Niets mis mee! Ik volg het braaf op. Belastingbrieven, hypotheekgeregel, het huishouden dat je niet een week kunt overslaan, maaltijden die gekookt moeten worden – ik doe het allemaal direct en zonder mokken. Maar soms komt er een rebelse tiener (of kleuter?) in mij naar boven die heel veel zin heeft om tussen die verplichtingen door even kind te zijn. Schommelend, vergetend wat “moet”, spelend, niet-rationeel denkend – alles.

Zenuwinzinkingen en vieze was

Mag je ook als volwassene een uur nutteloos scrollend door je telefoon op de bank liggen, ook al ligt er een berg was op je te wachten die door de kaboutertjes niet wordt opgeruimd? Mag je een keer een halve zenuwinzinking krijgen van iets waar een ander zijn schouders over ophaalt? Mag je soms geen zin hebben om in volwassen oplossingen te denken en gewoon even huilend balen van iets onbenulligs wat je heus morgen wel weer vergeten bent? 

Gun je jezelf soms een schouder om op uit te huilen? En durf je daarbij ook nog de gedachte los te laten dat je zwak bent en het eigenlijk zelf had moeten regelen als self-made power(wo)man? Mag je soms je verplichtingen laten voor wat ze zijn en naar de ijscoman rennen, een spontaan uitje plannen of een keer rebels niet doen wat de bedoeling was? Geef je jezelf de tijd om te spelen? Gewoon creatief te zijn, zonder doel of succesplannen? 

Wegzwijmelen bij puberherinneringen

Soms denk ik terug aan mijn puberteit. Die tijd waarin ik vond dat mijn wereld maar zwaar en lastig was, en waarvan ik nu besef hoe verrekte simpel het leven eigenlijk was.

Als je in de werkzame-leven-en-eigen-huis-fase bent aanbeland, kun je niet meer zomaar een minuut van tevoren ‘s avonds aanschuiven voor je gekookte prakkie, om daarna zoals het een goede puber betaamt de deur achter je dicht te slaan en in je eentje te zitten mokken op je kamer.

In plaats daarvan ligt er na een werkdag een takenlijst op je te wachten. Het eten moet gekookt worden, de was gedaan, de kinderen ingestopt, de serieuze zaken besproken. Je moet leuk zijn. De kids in het gareel houden.

Maar mag jij tussen al die moetjes door ook even sip zijn? Een keer geïrriteerd zijn en later weer sorry zeggen omdat je ook wel weet dat het nergens op sloeg? Een keer diepvriesspinazie en kant-en-klare pasta in een pan gooien omdat je geen zin hebt in culinaire bedoeningen? De douchebeurt laten wachten omdat je in niets meer zin hebt om even in de zweetlucht bank te hangen en er een Netflix-aflevering of drie doorheen te jassen? 

Doei verantwoordelijkheden

Is dat alles klein zijn? Geen idee. Voor mij wel, denk ik! Klein zijn betekent voor mij je verantwoordelijkheden soms uitstellen om te doen wat je echt nodig hebt. Van die verantwoordelijkheden waarvan je ook wel weet dat je ze jezelf opgelegd hebt. Klein zijn betekent even niet die volwassene moeten zijn die zonder meer doet wat anderen verlangen. De antwoorden op een vraag even niet weten. Zoekende zijn in het leven, zonder plannen of doelen waar je knetterhard naartoe werkt. Even niet rationeel zijn. Of – stiekem – een enkele keer ontbijten met chocola terwijl je heus weet dat het Voedingscentrum je liever twee stuks fruit naar binnen ziet werken. De appels komen morgen wel weer.

klein zijn

Niet alles zelluf doen

Voor mij persoonlijk is er één ding wat ik het meest typerend vind aan klein zijn: niet alles in je uppie hoeven te doen. Al vanaf jongs af aan ben ik iemand die zich snel verantwoordelijk voelt. Ook om de boel voor mezelf te fixen als ik ergens mee worstel. Als ik ergens tegenaan loop, heb ik binnen de kortste keren een stappenplan voor de oplossing klaarliggen. Stap 1 en 2 staan al op een concrete datum in mijn agenda genoteerd. Hop, weg met de slachtofferrol en doorgaan! Als ik ergens mee worstel, weet ik niet hoe snel ik ‘coach voor XX’ in de Google-zoekbalk moet intikken. En ik zal de eerste zijn die driftig aantekeningen maakt terwijl de gevonden coach zijn ideeën over me uitstort. Denken in oplossingen – ik zie het regelmatig als mijn talent. Maar dat is het om eerlijk te zijn niet altijd.

Laatst had ik het – nota bene met een coach – over klein mogen zijn. Want ironisch genoeg is het juist die kan-ik-wel-oplossen-mindset die me soms in de weg zit. Ieder mens heeft de behoefte om soms op een andere schouder te leunen en even niet die rationeel nadenkende volwassene te zijn. Iedereen – of je nou 21 of 83 bent – heeft het soms nodig om niet degene te zijn die haar schaafwond schoonveegt en met een goed geacteerde glimlach weer doorgaat.

Natuurlijk is het het andere uiterste als jij zeven dagen in een hoekje van de kamer met je hoofd tussen je knieën zit. Omdat je het hééé-le-mááál niet meer weet en het ook gewoon allemaal éééécht niet kan en je afvraagt of het óóóóóit nog goed komt. Een beetje peper in je kont is best fijn. Maar er mogen ook momenten zijn waarop je een kwartiertje niet vooruit te branden bent. Waarop je gewoon even uithuilt, je verhaal doet en het denken in oplossingen laat voor wat het is.

Niet zwart wit, maar grijs

Diezelfde coach – goud waard, die man! – liet me inzien dat ik als wannabe self-made powervrouw soms iets te veel probeer om het allemaal zelf te doen. Dat heeft bij mij te maken met een gevalletje zwart-wit-denken. Dan wil ik dat ik áltijd zelf de oplossingen bedenk. Dan vind ik dat ik nooit huilerig op de bank mag ploffen, omdat dát niet is wie ik en. Want ik ben toch die zelfstandige vrouw? Ik heb het toch altijd zelf gered? Dus nu ook! 

Maar als je een enkele keer klein bent en huilt, dan betekent dat nog niet dat de zelfstandige krachtman- of vrouw in jou direct in duizend stukjes uiteenvalt.

Je kunt het allebei zijn. Soms die krachtige super(wo)man die de eigen boontjes wel kan doppen en de zware boodschappentassen moeiteloos vier trappen op krijgt. En soms het kleine kind dat snikkend onderaan de trap staat omdat het zeker weet dat dat nooit gaat lukken. Het één sluit het ander niet uit. En als je de ene kant van jou niet erkent, dan kun je nooit 100% jezelf zijn.

Niet perfect, wel “heel”

Diezelfde man leerde me iets moois:

Je hoeft niet perfect te zijn, als je maar “heel” bent.

Daarmee bedoelde hij dat je al die kanten in je hebt en ze er ook allemaal laat zijn. Je bent pas jij als je én zelfstandig én soms hulpbehoevend bent. Als je soms de meest constructieve plannen bedenkt, en de andere keer niet eens zin hebt om over oplossingen na te denken. Als je soms de volwassene bent die zijn verplichtingen bloedserieus neemt, en dan weer die persoon die vindt dat een avondje Simsen met de vieze vaat nog op het aanrecht ook best moet kunnen. 

En tuurlijk, nadat je je innerlijke kind de overhand hebt laten nemen, moet de vieze vaat alsnog een keer de vaatwasser in en moet je ook een keer uit de “Ik weet het allemaal niet meer”-fase komen. Maar het is oké als dat niet linea recta is. Als je jezelf soms heel even die kindse fase gunt. Je mag kind zijn. Hoe sterk je power(wo)man-neigingen ook zijn. Accepteer jezelf met al je kanten!

Mag jij klein zijn van jezelf?

blogger romy vakervrolijk

Door Romy

Tikgrage theeleut. Nooit uitgekletst. Ik inspireer je graag om vaker vrolijk in het leven te staan. Dat doe ik door goudeerlijke en persoonlijke teksten te schrijven en liefdevolle tips te delen. Mét een vleugje humor.

Meer over mij

Ik ben benieuwd wat jij vindt…

  1. Lisa 22 juni 2022 op 7:00 am - Beantwoord

    Mooi, nooit zo bij stil gestaan. Je geeft leuke voorbeelden. Daar kan ik wel wat mee.

  2. Evelyne-Gouden Momenten 22 juni 2022 op 7:24 am - Beantwoord

    Mooi artikel die je eens doet nadenken en stilstaan. Voor mezelf heb ik al lang uitgemaakt dat mentale tijd voor mij eens nodig is. Kunnen thuiskomen en de rommel in huis even laten voor wat het is.

  3. Daenelia 22 juni 2022 op 7:38 am - Beantwoord

    Op een telefoonscherm is de reactie ruimte niet te lezen. Maar ik probeer het wel.ja, natuurlijk ben ook ik niet altijd de super volwassen met subliem verantwoordelijk gevoel. Maar kind zijn kan alleen als er iemand voor je zorgt. Als je dat hebt, is er niks aan de hand.
    Alleen, ik leg die druk liever niet continue bij mijn partner. En soms vragen wel veel mensen of ze bij mij nog even klein mogen zijn.
    Dat ik dan de sims speel is voor mij een teken dat ik me terugtrek. Want de sims is niet eens een goed computerspel. Toch raar? Dat je je verantwoordelijkheid opschort om je soms te vertellen om de kleuter in bed te stoppen, de badkamer schoon te maken en op tijd naar hun werk te gaan?? 😉
    Als ik, wij samen, er echt even genoeg van hebben… gaan we naar een hotel waar we niet hoeven af te wassen, geen wasjes draaien en niet in de keuken komen. Het kost wat, maar kind mogen zij is niet goedkoop.

    • Romy Veul 22 juni 2022 op 9:50 pm - Beantwoord

      Het probleem met het reactieformulier is nu gefixt gelukkig 🙂 Dat typt een stuk makkelijker.
      Ik herken wel wat je zegt over dat het niet de bedoeling is om alles bij een ander neer te leggen. Ik heb zelf ook ervaren dat je bordje aardig vol raakt als je een ander steeds uit de slachtofferrol moet trekken 😉 Het is voor mij een kwestie van de middenweg vinden. Niet altijd de verantwoordelijke volwassene hoeven zijn, ook al ben ik dat wel vaak. Soms weer even klein zijn, maar daar dan ook niet in doorschieten.
      Enne, helemaal met je eens dat een vakantie soms al een prima uitvlucht uit de dagelijkse verantwoordelijkheden is 🙂 Het geld helemaal waard!

  4. Naomi 22 juni 2022 op 7:55 am - Beantwoord

    Wat een mooi artikel! ‘Heel’ zijn vind ik mooi gezegd. Ik weet ook niet of de voorbeelden die je noemt per se te maken hebben met klein zijn. Ik snap dat het zo voelt, maar het heeft ook iets te maken met balans tussen verantwoordelijkheid en even dingen laten gaan. Terwijl ik dat schrijf, besef ik ineens: ja, dat is klein zijn. Lekker even geen verantwoordelijkheden, net als vroeger, toen je ouders/leerkracht/… verantwoordelijk waren voor de meeste zaken.

    • Romy Veul 22 juni 2022 op 9:47 pm - Beantwoord

      Precies, het is juist die balans. Je kunt helaas niet zoals vroeger alles aan anderen overlaten, maar het is al zo fijn om soms heel even de verantwoordelijkheden te laten voor wat ze zijn en de volgende dag wel weer op te pakken. Precies die balans blijft soms een zoektocht 😉 Maar getting there!

  5. Rianne 22 juni 2022 op 11:27 am - Beantwoord

    Oh mooi voorbeeld dat simsen met de vuile vaat nog op het aanrecht, laat dat nou precies de situatie van gisteravond hier zijn beschreven 😉
    Zit hier weer heerlijk aan sims 3 te knutselen en mijn volwassen verantwoordelijkheden zo hier en daar wat te verschuiven. Maar ja, vandaag toch eerst even diezelfde afwas van gisteravond afwassen nu en even stofzuigen. Misschien zelfs nog de badkamer schoonmaken, maar die staat nog op de compromis lijst voor evt sims tijd 🙂

    • Romy Veul 22 juni 2022 op 9:46 pm - Beantwoord

      Hihi, groot gelijk 🙂 Hopelijk heb je heerlijk van De Sims kunnen genieten!

  6. Rianne 23 juni 2022 op 11:03 am - Beantwoord

    Ja, ik heb zelfs een vrijbrief van mn man gekregen ervoor haha, ik zei ja eigenlijk moet de badkamer ook weer nodig. En hij zegt: Ga maar lekker simsen, met dit warme weer moet je je rustig houden, er komen straks weer koelere dagen aan, die zijn geschikter voor grotere schoonmaakklussen haha.
    Dus gisteren (en uiteraard ook vandaag) lekker aan het bouwen geweest in mijn sims wereldje 🙂 Heerlijk om zo lekker rustig je dag door te komen haha

  7. Meaghan 23 juni 2022 op 4:42 pm - Beantwoord

    Jeetje, ik woon sinds kort in mijn eigen huis en dit is wel echt een vraag die constant door mijn hoofd speelt. Opeens moet ik volwassen doen / zijn, heb ik allerlei verantwoordelijkheden, moet ik van alles regelen en vraag ik mij oprecht af of het kind zijn nu voorbij is. Jouw artikel doet me goed. Ik mag gewoon nog keihard mee blèren met K3, in snikken uitbarsten als ik het wonen in mijn huis even niet meer leuk vind, de tijd nemen om de Sims te spelen (dat heb ik al zo lang niet meer gedaan, dat moet ik hoognodig weer eens gaan doen!), of even niet het huishouden doen, omdat ik daar geen puf voor heb na een lange werkdag. Ik leg mezelf vrij veel verantwoordelijkheden op, maar dat neemt niet weg dat ik soms gewoon mezelf weer even als kind mag gedragen en ook “kinderlijke” dingen mag doen naast het huishouden, werken en volwassen zaken. Dank je wel voor je woorden!

    • Romy 6 juli 2022 op 8:45 am - Beantwoord

      Wat mooi dat het artikel je aan het denken zette over deze vraag! Ik heb zelf ook eerder vaak het gevoel gehad dat nu mijn kindse tijd voorbij was en dat wilde ik helemaal niet. Sindsdien probeer ik me steeds weer in te prenten dat dát niet zo is en dat je nog altijd zo jeugdig kunt zijn als je zelf wilt. Natuurlijk zijn er verantwoordelijkheden, maar je mag ze altijd afwisselen met dingen die je gewoon leuk vindt en die misschien niet in het volwassen plaatje passen 🙂 Maakt het leven leuker en maakt het ook makkelijker om de verantwoordelijkheden daarna weer te kunnen dragen!

  8. Maaike 23 juni 2022 op 10:46 pm - Beantwoord

    Wat een tof artikel! En ja, ik vind dat als je volwassen bent, ook even kind mag zijn. Volwassen dieren doen dat ook, waarom mogen wij dat niet? Heel de tijd van alles moeten, maar geen plezier mogen hebben. Zelf ben ik 33 jaar en gek op tamagotchi’s. Ik doe er niemand iets kwaad mee 🙂 En morgen is er weer een nieuwe dag voor gezond eten, de was doen, stofzuigen, etc.

    • Romy 6 juli 2022 op 8:42 am - Beantwoord

      Mooi gezegd! Gewoon lekker doen waar je zin in en behoefte aan hebt, of dat nou uitermate volwassen of wat jeugdiger is.

  9. Nikita 30 juni 2022 op 3:39 pm - Beantwoord

    Ik kreeg een tijd terug (meer dan een maand geleden) te horen dat ik mijn jeugd heel vroeg heb moeten afgeven, dus dit artikel kwam best wel aan en het maakte wel wat los. Zowel opluchting als verdriet. Zeker nu ik 25 ben geworden, het was geen gemakkelijke verjaardag. Maar dat ik nu 25 ben betekent ten eerste niet dat ik vanaf nu alles perfect moet kunnen. En dat ik alle 100 knuffels (zoveel zijn het er ondertussen waarschijnlijk wel) ineens door het raam moet kiepen of nooit meer K3 mag luisteren. Juist dat is ook klein zijn, want een kind is meestal ook de ongeremde versie van zichzelf. Ik bedenk me soms dat nu ik ‘echt volwassen’ ben dat ik dan geen gescheurde broeken meer mag hebben of die shirtjes van Disney voorgoed verleden tijd zijn. Maar uiteindelijk, hoeveel zegt dat echt over mijn volwassenheid? Ik heb een goed stel werkende hersenen en een stevige portie verstand en op gebied van levenswijsheid sta ik zelfs voor op veel mensen. Zoals mijn jongere broer een paar jaar geleden zo mooi zei: je bent nooit te oud om te doen wat je blij maakt. En ook dankjewel om The Sims te benoemen, herinnert mij eraan dat ik mijn laptop maar weer eens uit de kast moet trekken want ik was als tiener echt weg van dat spel en het heeft me toen zoveel plezier bezorgd! Los daarvan, als ik weer een hele dag had weggerend van pesters en andere narigheden op school, was daar in de avond The Sims en was alles weer goed.

    • Romy 5 juli 2022 op 9:54 pm - Beantwoord

      Wat moet dat een moeilijk inzicht zijn geweest over je jeugd inderdaad! Ik snap heel goed dat dat tegelijkertijd veel helderheid gaf, maar tegelijkertijd een heel lastig inzicht is.
      Blijf nog maar lekker tussen het volwassen dingen doen door genieten van de speelsheid en onbevangenheid van kind zijn. Soms denk ik: juist als je dat vroeger niet altijd hebt gehad, is het misschien mooi om het jezelf nu alsnog te gunnen. Vanuit die insteek geef ik mezelf graag ook de ruimte om soms lekker vrij, creatief en zelfs een tikkeltje impulsief bezig te zijn.

Recente blogs

Help! Ik word altijd jonger geschat…

28 oktober 2016|Persoonlijk|

Tegenwoordig smeren we ons al op jonge leeftijd suf aan anti-rimpelcrème en zijn facelifts helemaal hip. Mensen zijn doodsbang om ouder te worden. Of nog erger: om ouder te worden geschat dan ze zijn. Bij mij is al mijn hele leven het tegenovergestelde het geval: ik word juist standaard jonger geschat dan ik ben. Daarmee bedoel ik dat mensen er soms echt 6-7 jaar naast zitten en verbaasd opkijken dat ik mijn examen al heel lang achter de rug heb. Hoe is het nu eigenlijk echt om altijd jonger geschat te worden dan je bent? Vandaag vertel ik je er meer over.

Op reis in 2019? Deze bestemmingen lijken mij wel wat!

4 januari 2019|Op reis|

In 2018 heb ik een mooie reis naar Italië mogen maken en dat smaakte wat mij betreft zeker naar meer. Ook dit jaar hoop ik dan ook, tussen het klussen, interieurshoppen en settelen in mijn nieuwe woonplaats door, een paar keer mijn koffers te mogen pakken. Al is het maar voor een weekendje weg! Aan inspiratie voor mooie reizen gelukkig geen gebrek. Mijn travel bucketlist wordt alleen maar langer en langer. Tijd voor een overzichtje met 7 bestemmingen die mij wel wat lijken voor 2019. Niet dat ik deze reizen allemaal ga maken (hallo, beperkt budget!). Maar dromen mag, toch?!

Mijn kleding wish list voor de lente

29 februari 2020|Outfits|

Hoewel ik er heus geen moeite mee heb me in felgekleurde truien te hullen, kan ik toch niet wachten totdat de lentekleding weer uit de kast mag. Mijn okergele trui berg ik met liefde op om de frisse lentekleurtjes weer te kunnen dragen. Ik ben er klaar voor, mijn garderobe ook. Nou ja, bijna. Er staan nog wel een aantal items op mijn lijstje om deze lente aan mijn kledingkast toe te voegen. Niet allemaal uiteraard! Maar een rondje windowshoppen en inspiratie opdoen kan nooit kwaad. Daarom deel ik mijn bescheiden wishlist aan kleding en accessoires voor de lente.

Ga naar de bovenkant