trots op mijn lichaam

Waarom ik trots ben op mijn lichaam (en jij dat ook zou moeten zijn)

  • 20 september 2022
  • 7 Reacties
Categorieën: Zelfliefde

Heel lang keek ik met een vergrootglas naar mijn spiegelbeeld. Ik had op alles wel wat aan te merken. Mijn knieën waren te grof, mijn ellenbogen te knokig, mijn hals te dun, mijn borsten te klein en mijn voeten te lomp. De laatste tijd zie ik dit anders. Mijn lichaam is niet perfect. Er zijn ook zeker dagen waarop ik baal van mijn opgeblazen buik, mijn knieën of iets anders. Maar over het algemeen kan ik oprecht trots zijn op mijn lijf. Op wat het heeft doorstaan, op wat het doet en zelfs op hoe het eruitziet. Ook al voel ik me heus niet elke dag mooi, er is heel veel wat ik waardeer aan mijn lijf. En echt, dat zou jij ook mogen doen.

Soms wordt onzekerheid je aangepraat

Onzekerheid wordt ons in mijn ogen deels aangepraat door de maatschappij en reclamemakers. Dat is iets wat ik na mijn eetstoornisherstel ben gaan inzien. Elk jaar rond februari word je wijs gemaakt dat je iets aan die summer body moet gaan doen. Bijna dagelijks spot ik wel ergens reclames voor dieetpillen, afslankshakes, corrigerend ondergoed of afvalmethodes die écht werken. Als blogger krijg ik regelmatig de vraag van bedrijven of ik eens iets over hun kliniek voor plastische chirurgie wil vertellen (nee dus!) en het valt me op dat het gebruik van lipfillers of botox ook op jonge leeftijd al doodnormaal lijkt. Alsof die frons in je voorhoofd er niet zou mogen zijn. Alsof ouder worden überhaupt iets is wat je moet verhullen.

Love handles zouden niet goed zijn. Buikjes moet je inhouden. Te kleine borsten kun je met een push-up-beha iets meer laten lijken. En heb je een witte huid, dan is er altijd wel iemand die je een zelfbruiner of “een zonnebankje” aanraadt. Onzin!

Trots zijn op mijn lichaam is me deels gelukt door dat alles te doorzien. Tuurlijk, het is belangrijk om gezond te zijn, goed voor jezelf te zorgen en aan te komen of af te vallen als dat voor jouw lichaam gezond is. Ook ik leef bewust gezond (met af en toe stukjes chocola en taart), omdat ik dat belangrijk vind. Maar laat je niet wijsmaken dat je pas goed genoeg bent als jij een wasbordje met een wespentaille en een goed gevormde kont hebt. Als je daar vanuit jezelf naartoe wilt werken, ga ervoor. Maar doe het nooit voor een ander.

Mijn lichaam doet wat het moet doen

Oké, niet volledig. Ik heb onlangs te horen gekregen dat ik adenomyose heb. Maar los daarvan functioneert het en doet mijn lichaam heel veel voor me. Het laat me dansen als ik wil dansen. Het geeft signalen af als ik honger heb of omval van de dorst. Het vertelt me wanneer het bedtijd is, geeft een voldaan gevoel af als ik net een flinke kom havermoutpap op heb en maakt gelukshormonen aan als ik zojuist een fantastisch moment heb beleefd.

Tijdens mijn eetstoornis heb ik tien jaar niet goed voor mijn lichaam gezorgd. Ik negeerde alle signalen, totdat ik mijn complete hongergevoel verloor. Dat mijn lichaam ondanks dat nu alweer jarenlang goed functioneert, is iets waar ik elke dag dankbaar voor ben. Ik weet dat ik kan vertrouwen op mijn lichaam. Dat ik naar de voorraadkast moet rennen als mijn buik als een malle tekeer gaat en dat ik mijn Dopper moet bijvullen als mijn mond wat droog is. We werken perfect samen.

Mijn lijf laat me alles doen wat ik wil doen. Schrijven, werken, fotograferen, hardlopen, dansen, lachen, praten, knuffelen, creatief bezig zijn, autorijden. Dat is toch een wonder op zich?

Het laat me genieten van wat er is (zonder eeuwige onzekerheid)

Hoe zonde is het als je door lichaamshaat minder levensplezier hebt. Als je een prachtig moment of uitstapje beleeft en daar niet volledig van kunt genieten doordat je zo bezig bent met eventuele love handles of een kapsel dat niet perfect zit. Er is zoveel te ontdekken en beleven in de wereld. Je lichaam maakt het mogelijk om bij een deel daarvan aanwezig te zijn en er helemaal in op te gaan. Hoe minder je je druk maakt over onzekerheden rondom je uiterlijk, hoe meer je kunt zijn in het moment. Daar kan ik intens van genieten – dankzij mijn lichaam én doordat ik mijn lichaam meer ben gaan accepteren.

Wat voor grootse of kleine dingen je ook meemaakt, wees in het moment. Geniet zorgeloos van het speeltuinbezoekje met je kind. Ga volledig op in die spannende presentatie, zonder bekommering om je looks. Beleef dat fijne diner met je partner en maak je niet druk of deze blouse je wel of niet geweldig staat.

En nog iets: wat als je gaat trouwen? Gooi dan al helemaal die onzekerheid overboord. Dan wil je toch niet dat je minder geniet doordat je je afvraagt hoe je buik uitkomt in dé jurk. Gelukkig zijn er steeds meer bruidswinkels waar ze juist met je kunnen kijken naar een bruidsjurk waarin je je zelfverzekerd voelt en waarin je bijvoorbeeld niet steeds twijfels hebt over hoe je buik of borsten uitkomen. Honeymoonshop is daar een mooi voorbeeld van. Ik word er zelf heel blij van dat bij bruidswinkels en bij kledingwinkels überhaupt steeds meer aandacht is voor niet zozeer wat je mooi staat, maar vooral voor waar jij je mooi in vóelt.

trots op mijn lichaam 3

Het klopt zoals het is

Ieder mens is anders. De één heeft van nature vollere heupen, de ander heeft een lang en slank postuur. De ene persoon is geboren met een prachtige donkere huid, de ander heeft een net zo mooie witte teint met sproetjes. Het is allemaal DNA. Genen. Ik ben veel trotser op mijn lichaam geworden sinds ik ben gaan beseffen dat sommige dingen (niet alles uiteraard) nu eenmaal zo zijn aan je lijf. Je kunt het nog zo hard willen veranderen. Maar dit is hoe Moeder Natuur blijkbaar vindt dat jij eruit hoort te zien. Het totaalplaatje klopt gewoon.

Zo heb ik rode haren en een nogal witte huid met sproetjes en (door die lichte huid) ook al snel blauwe kringen onder mijn ogen. Als tiener camoufleerde ik zowel die kringen als de sproetjes en smeerde ik graag een oranjekleurige zelfbruiner op. Nu denk ik: dit is gewoon hoe ik geboren ben. Ik word niet bruin. Nou en! Ik vind dat het wel bij mij past, die lichte huid. Net zoals ik mijn cup A wel bij mijn figuur vind passen en er geen moeite meer mee heb dat ik soms het kleinste maatje uit het Hunkemöller-rek moet grissen. Grote borsten zijn mooi, kleine borsten zijn mooi. Dit is wat blijkbaar voor mij bedoeld was.

Je kunt je er elke dag aan ergeren als je in de spiegel kijkt, of je kunt accepteren dat dit nu eenmaal is zoals het is.

Ik houd van mijn rode haar, mijn wipneus, mijn…

Ik geloof dat niemand over elk lichaamsdeel onzeker zal zijn. Zelfs al lukt het je nog niet om tevreden in de spiegel te kijken, dan zullen er alsnog punten zijn waarvan je denkt “Dat is best goed gelukt aan mij!”. Ik heb ook zo mijn punten waar ik regelmatig glimlachend naar kijk. Ik ben trots op mijn lange, slanke vingers. Ik houd van mijn sterke vingernagels, die bijna nooit afbreken. Ik waardeer mijn kleine wipneusje. Ik houd van mijn groene ogen en ik vind mijn speelse sproetjes (net zo eigenwijs als ik: ze poppen op waar ze willen) leuk. En waar ik ooit mijn rode lokken maar stom en afwijkend vond, vind ik ze nu juist leuk ómdat ze afwijkend zijn.

Mijn lijf is niet dat van een ander

Dat geldt ook voor jouw lichaam. Het is toch bijzonder dat we allemaal met ons eigen unieke bouwpakket van genen ter wereld zijn gekomen? Niemand ziet eruit zoals jij. Alles wat je anders maakt (die ene moedervlek, dat bijzonder bultje op je neus of je ingetrokken navel), maakt jou jou. Vanuit die gedachte kan ik zelfs mijn gekke voeten, scheve wijsvinger en halve wenkbrauw (iets met een mislukte koprol en een hoop hechtingen toen ik vier was!) nog wel waarderen.

En de dingen die je misschien minder vindt, vertellen wel een verhaal. De littekens op mijn knieën zijn een eeuwig aandenken aan een valpartij van een Oostenrijkse berg (tip: ga niet afdalen van een helling met grind als je voor het eerst op een mountainbike stapt!). Ik vind ze niet mooi. Maar ze horen wel bij mijn leven.

trots op mijn lichaam 2

Dankzij mijn lichaam kan ik mezelf uiten

Dankzij mijn lijf kan ik rondlopen in de tweedehands kleding die ik met veel plezier heb gescoord. Ik kan me hullen in kanariegele jurken of knalkleurblouses. Ik kan vuurrode lipstick opdoen of juist als Koos Make-uploos de deur uitgaan. Ik kan stevig en zelfverzekerd gaan staan voor een presentatie bij een nieuwe klant, of juist kwetsbaar zijn in contact met dierbaren. Ik kan een sexy houding aannemen als dat is hoe ik me voel of ik kan gestrest uit mijn ogen kijken als mijn to-do-list uitpuilt.

Je lichaam helpt je om te laten zien hoe je je voelt, wat je nodig hebt en om uit te stralen wat jij wilt uitstralen. Of het nu gaat om kleding of om een bepaald gevoel, je lichaam kan voor je praten. Dat is toch magisch mooi?!

Mijn lichaam is niet wie ik ben

Dankzij mijn lijf kan ik hier op aarde rondlopen. Ik kan mijn mening laten horen, stukjes typen op Vaker Vrolijk, mensen liefhebben of juist stampvoeten van boosheid (gebeurt niet vaak overigens!), bulderen van het lachen of tranen laten. Ik ben wie ik ben doordat ik een lichaam heb. Hoe dat er ook uitziet en hoe het misschien ook nog gaat veranderen, ik zal altijd dezelfde persoon van binnen blijven. Je lichaam is maar een verpakking. Eentje met verdomd veel functionaliteiten en mogelijkheden. En ook eentje die je dankbaar mag zijn. Want zonder lichaam zou jij hier niet zijn en kon je veel dingen niet.

Ik ben de laatste tijd gaan leren dat je jezelf niet geweldig hoeft te vinden (#bodypositivity) en blakend van het zelfvertrouwen naakt door het huis hoeft te paraderen. Neutraal naar je lichaam kijken is een mooie eerste stap. Vind bepaalde stukjes mooi aan jezelf en andere stukjes wat minder. Maar accepteer het totaalpakket. Als je er oké mee bent dat dit is hoe jouw lichaam is en een paar punten wél mooi kunt vinden, dan is dat al heel wat.

Op welk aspect van je lichaam ben jij trots?

1 9

1 2 1
blogger romy vakervrolijk

Door Romy

Tikgrage theeleut. Nooit uitgekletst. Ik inspireer je graag om vaker vrolijk in het leven te staan. Dat doe ik door goudeerlijke en persoonlijke teksten te schrijven en liefdevolle tips te delen. Mét een vleugje humor.

Meer over mij

Ik ben benieuwd wat jij vindt…

  1. Darina 20 september 2022 op 6:36 am - Beantwoord

    Je hebt het prachtig omschreven. Ik kon me jaren geleden ook heel druk maken dat ik wat dikker was (en ben :)) en een witte huid. Nu kwam daar ook nog eczeem bij. Op een gegeven moment heb ik het echt losgelaten omdat het me echt in de weg stond. Dat ik het heb geaccepteerd voelt zó bevrijdend!

  2. Naomi 20 september 2022 op 7:54 am - Beantwoord

    ‘Mijn lichaam is niet wie ik ben’. Ik vind dat een mooie les. Dankjewel voor dit artikel. Het afgelopen jaar ben ik heel erg aangekomen (vooral door medicatie) en ik vind het lastig als ik dat zie. Tegelijkertijd: ik heb die medicatie nodig, dus ik ‘kan er niks aan doen’. Dit artikel helpt. Ik ben niet die extra kilo’s. Nogmaals dank!

  3. Daenelia 20 september 2022 op 8:57 am - Beantwoord

    Trouwen is wel erg ouderwets. Geen moment spijt gehad nooit in zo’n witte jurk te hebben gelopen. Maar iedereen moet vooral doen waar ze blij van worden, dat deed ik ook en dat werkt prima voor mij.
    Voor mij gaat het vooral om proberen zo gezond mogelijk te zijn en blijven. Daarom ben ik, net voor de overgang, ook flink afgevallen en eet ik nu een stuk beter en minder als een student – behalve op zondagochtend, want dat heb ik kouwe pizza als ontbijt. Te weinig eten is niet goed, te veel eten ook niet. En de ene dag vind ik het leuk om iets bijzonders aan te trekken, en op een frisse dag als vandaag kies ik vooral iets comfortabel en warm. Gelukkig ga je er steeds minder om geven wat anderen zeggen over hoe je er uit ziet.

  4. Marloes 20 september 2022 op 10:14 am - Beantwoord

    Heel prachtig omschreven! Ik heb mijn lichaam vooral echt leren waarderen toen ik ‘schoon’ was na mijn chemo’s. Was ook wel echt even boos op mijn lichaam, dat het kanker had ontwikkeld. Maar ik ben nu, bijna 2,5 jaar in remissie, echt blij met alles wat ik weer kan. Al baal ik er nog enorm van dat hardlopen niet lukt. Ik begon te snel met hardlopen na mijn chemo’s, waardoor ik mijn knieën een beetje heb verziekt (op dat moment dacht ik: overkomt mij vast niet). En tuurlijk baal ik op sommige dagen nog wel van iets bij mijn lichaam, maar dat is vooral als ik dagen niet heb gesport. Sporten geeft me echt meer zelfvertrouwen.

  5. Nikita 20 september 2022 op 11:15 am - Beantwoord

    Ik bekijk mensen zelf vaker dan enkel het omhulsel, het lichaam dus. Wat een heel cliché uitspraak is, maar het is wel zo. Van mij mag je het mooiste meisje van de wereld zijn, als jij anderen onzeker maakt met je gedrag of taal, dan houdt het op. Ook mijn lichaam is door de jaren heen veranderd. Hier en daar zijn er littekens bijgekomen, maar ook andere dingen. Ook door ziekte ben ik uiterlijk veranderd, ik ben afgevallen en er zijn soms dingen zichtbaar. Soms sta ik op met wallen tot op mijn knieeën bij wijze van spreken en ik heb geen skills om die te verbergen (en dat wil ik ook niet, het zou me alleen maar meer onzeker maken omdat ik zelf niet graag make-up draag). Maar het is beter geworden en ik ben trots op mijn lichaam. Ook al doet het niet altijd wat ik wil. De laatste maanden ben ik het meer gaan zien als niet ‘ik versus mijn lichaam’ maar ‘mijn lichaam en ik’ die een strijd voeren tegen pijn en vermoeidheid. En dat is niet altijd gemakkelijk, maar we doen aan teamwork. Ik merk ook dat ik vroeger bepaalde kleding zou laten liggen of hangen omdat ik er ‘te mager voor ben’ maar nu draag ik gewoon waar ik me goed in voel. Dat heeft ook enorm geholpen. Ik denk dat het goed is om -als daar budget voor is- kleding te kopen en dragen waar je je badass in voelt, want dat draagt mee aan hoe je je voelt vaak.

  6. Johanna 20 september 2022 op 3:10 pm - Beantwoord

    Leuk beschreven. Als je het thema “trouwen” noemt, kun je ook nog toevoegen: “mijn naam is goed genoeg”. Kortom waarom de naam van de partner aannemen, terwijl je je eigen naam hebt, die bij je hoort…. Voor mij hoort dat ook tot identiteit, evenals je lichaam etc. Succes!

  7. Maaike 26 september 2022 op 11:24 pm - Beantwoord

    Een heel mooi artikel en ik ben jaloers op jouw rode haren! Het is jammer dat we elkaar allemaal zo naar beneden halen en er steeds ‘ nepper’ uit moeten zien. Maar zolang je gezond bent mag je je lichaam dankbaar zijn wat het allemaal voor je doet, want dat is een hoop!

Recente blogs

Moeite met boos worden? | Mijn verhaal (+tips)

10 april 2019|Persoonlijke groei|

Grote ruzies in het verkeer, scheldpartijen in een voetbalstadion en boze klanten aan de kassa van de supermarkt? Het lijkt wel alsof mensen tegenwoordig een stuk sneller boos worden. Althans, sommige mensen. Maar wat nu als je het lastig vindt om boos te worden? Als je bang bent om het verkeerde te doen of jezelf simpelweg niet anders dan lief, blij en aardig kent in plaats van boos. En wat nu als je je op bepaalde momenten wel heel boos voelt, maar het niet kunt of durft te uiten? Ik deel graag mijn verhaal. Inclusief onzekerheden en mini-successen.

Vaker Vrolijkheid #15: perforators, goed nieuws en het rijmvirus

15 december 2017|Persoonlijk|

Mijn blije lijstje opstellen van de afgelopen weken was absoluut geen probleem. Er zijn genoeg mooie, leuke en vooral vrolijke momenten geweest om deze editie van Vaker Vrolijkheid mee te vullen. Zo waren mijn broertje en ik beiden goednieuwsbrengers deze week, brak ik mijn hoofd over het meervoud van 'perforator' en presenteerde ik vol trots een paar zelfgemaakte onderzetters. Lees snel verder voor editie 15 van mijn rubriek Vaker Vrolijkheid.

23 eerste keren (klein en groot!) die ik bijzonder vond

19 mei 2019|Persoonlijk|

In een mensenleven maak je heel wat eerste keren mee. Dat begint natuurlijk al als baby wanneer je voor het eerst je flesje lauwe melk inruilt voor groenteprutjes en wanneer je vervolgens stopt met over de vloer banjeren en begint met stappen zetten. Maar ook later in je leven doe je nog regelmatig dingen voor het eerst. Magisch mooi vind ik dat vaak! En het bijzondere is dat eerste keren die misschien weinig lijken voor te stellen soms toch het meest bijzonder kunnen zijn. Daarom beschrijf ik in dit artikel 23 eerste keren die soms misschien heel simpel lijken, maar die voor mij wel heel bijzonder voelden.

Ga naar de bovenkant