Wat 1 jaar corona met mij heeft gedaan

1 jaar corona

Corona is 1 jaar. Dat klinkt haast alsof mijn nichtje met Spaanse roots zojuist één kaarsje heeft uitgeblazen. Maar we weten allemaal dat deze mijlpaal iets minder feestelijk is. Kringverjaardagen zitten er sowieso niet in, maar ook los daarvan is dit geen mijlpaal om op te proosten met champagne, taart en blokjes kaas. Toch vond ik het fijn om stil te staan bij het afgelopen coronajaar. Dit is een terugblik over hoe in een jaar tijd nu van alles normaal lijkt wat je vorig jaar nog alleen in science-fiction-films zag. Én een verhaal over hoe je altijd meer kracht in je hebt dan je denkt.

Mondkapjes in alle kleuren

Ik had je een jaar geleden absoluut voor gek verklaard als je me had gezegd dat mondkapjes hét nieuwe fashionaccessoire zouden zijn dat ik in alle kleuren heb liggen. Dat ik een jaar geen bus van binnen zou zien, terwijl ik ooit elke doordeweekse dag zo’n twee uur van mijn leven op het achterste bankje van de bus doorbracht. Of dat ik vlak voor negen uur als een speer zou racen naar huis om de “avondklokdeadline” te halen.

Ik had toen ook niet geloofd dat ik nu tweegangendiners in magnetronbakjes zou afhalen bij een restaurant (en dat ik dat – ondanks de beroerde opmaak van het gerecht van mijn kant – bijzonder smakelijk vind). Of dat ik met de auto door Amsterdam zou rijden (bij gebrek aan een rustige bus) en dat prima weet te doorstaan, in tegenstelling tot mijn vroegere ik die de kriebels kreeg van de slingerende toeristen op fietsen. En nee, ik had ook nooit verwacht dat ik nu tot die mensen behoor die om 8 uur ‘s ochtends (want: lekker rustig!) al bij de supermarkt staan om de boodschappen voor een hele week in te slaan. Corona doet bijzondere dingen met je, zelfs als je niet besmet bent.

Privéshoppen en drive-ins

Ik had ook niet verwacht dat ik in een drive-in een stokje in mijn neus zou laten steken en dat ik nog eens zó blij zou zijn met een uitslag waarop in koeienletters “Negatief” staat. En ook niet dat ik nooit meer ongemakkelijk tegenover iemand zou staan in dubio over het duivelse drie-zoenen-of-een-handdruk-dilemma (dat mis ik dan weer totaal niet!). Net zo min had ik me ooit kunnen voorstellen dat ik nu in 10 minuten door de winkel sjees om allesreinigsingsdoekjes en washi tape in te slaan. En dat dat dan voelt als hét uitje van de week. 

“Even drie weken doorbijten”

Nee, een jaar geleden dacht ik na de beruchte persconferentie dat het een kwestie zou zijn van drie weken de tanden op elkaar zetten. Lichtelijk verloren voelde ik me na Ruttes verhaal. Hoe moest ik dat drie weken doen? Kon ik Bart wel blijven zien? Ik had net mijn baan opgezegd (oh jee, hoe moest dat nu?) en in gedachten zag ik mijn sociale leven waar ik zo hard voor had gewerkt als een kaartenhuis in elkaar storten. Ik was gewend wekelijks het land door te crossen, maar opeens was ik aan Aalsmeer gebonden. Na twee weken had ik elk mogelijk een blokje om al wel een keer of drie gezien. Maar goed, het zou zo voorbij zijn. Toch?

Een jaar verder

Toen kon ik (en met mij vast vele anderen) nog niet bedenken dat we nu een jaar verder zouden zijn. Ik zou nu kunnen ingaan op hoe lang het allemaal wel niet duurt, maar ik kan oprecht zeggen dat corona mij vooral iets anders heeft laten zien. Namelijk dat wij allemaal op onze eigen manier sterker zijn dan we ooit hadden kunnen bedenken. Hoe verloren ik me ook voelde toen dit allemaal begon, nu is het een jaar later en sta ik nog altijd rechtovereind. Hetzelfde geldt eigenlijk voor iedereen. Ondanks dat iedereen op zijn manier lijdt onder deze situatie, zijn we er nog. Met elkaar, met allerlei creatieve ideeën, met digitale opties, en met heel veel kracht om er het beste van te maken.

Het gaat door

Deze pandemie heeft me laten zien dat de wereld doorgaat. Dat er ook in deze gekke tijd nog mooie mijlpalen voorbijkomen en verdrietige dingen gebeuren – net als in elk niet-coronajaar. Dat ik nog net zo goed kan genieten van kleine dingen als anders en dat er ook dagen zijn waarop ik er helemaal niet zo bij stilsta dat dit virus er is. Natuurlijk zijn er daarnaast soms momenten waarop ik enorm baal. Dan ben ik gefrustreerd als ik vanaf twee meter afstand moet toezien hoe mijn oma snikt om haar pas overleden zus, of gewoon geïrriteerd om het feit dat ik me in allerlei bochten moet wringen om een cadeautje te bestellen. Maar in tegenstelling tot wat ik een jaar geleden dacht, beheerst corona niet mijn leven. Er gaat van alles door. Ik ga door. Ik ben verder dan ik een jaar geleden was en de wereld (en mijn wereld) heeft niet stilgestaan.

Rijkdom in een pandemie

Corona heeft me doen beseffen dat je een afspraak meer gaat waarderen als je niet elk weekend drie moetjes gepland hebt staan –  en dat ik de propvolle sociale agenda die ik heel lang had helemaal niet zo fijn vind. Ik heb ervaren dat mensen maar een telefoontje van je vandaan zijn. En dat het eigenlijk al een enorme rijkdom is dat ik een fijne baan, de allergeweldigste vriend, een goed dak boven mijn hoofd en een lieve pluizenbol in huis heb. En dat ik met die vier samen zelfs een jaar van pandemiegekte, heftigheid, persconferenties, avondklokken, gesloten winkels, mondkapjes in alle kleuren, werken aan de eettafel en ook privé verdrietige tegenslagen nog best goed kan doorkomen. 

Neemt natuurlijk niet weg dat ik – hoe naar het ook mag klinken – hoop dat de volgende verjaardag van die beruchte C. er niet komt. Sorry corona, dan maar geen stukje taart. Dat jouw volgende verjaardag maar weer een doodnormale dag mag zijn. Die door alles wat er is gebeurd, waarschijnlijk juist niet als “doodnormaal” zal aanvoelen. 

Houd vol

Wat ik ten slotte nog tegen jou wil zeggen bij deze dubieuze mijlpaal: houd vol. Weet dat jouw coronaverhaal er mag zijn, dat jij om hulp mag vragen en dat je er niet alleen voor staat. Houd ook hoop. Want – ook al lijkt het misschien niet zo – er komt een moment dat deze hele coronasituatie niets meer en niets minder is dan een haast ongeloofwaardig verhaal waar wij onze nieuwsgierige kleinkinderen over vertellen. Take care!

Hoe gaat het met jou nu – in deze coronasituatie?

Volg:
Deel:

19 Reacties

  1. 16 maart 2021 / 10:10

    Oh nee haha, ik vind die mondkapjes zo verschrikkelijk dat ik gewoon weiger om ‘leuke’ varianten te kopen. Want dan vind ik ze nog net zo stom;-) Grappig hoe je daar dan allemaal anders tegen aan kijkt! Met mij gaat het goed. Ik heb natuurlijk ook wel enorme dip dagen, maar als ik dan om heen kijk en bedenk dat we allebei gezond zijn, onze baan hebben, een heel fijn huis (met tuin!) en elkaar nog lang niet zat zijn ondanks het feit dat Andre al die tijd al thuis werkt, besef ik maar weer eens te meer hoe zeer we boffen.
    bychristiana blogde over…The Body shop Drops of youth Bouncy jelly mist (met iets extra’s!)

  2. 16 maart 2021 / 10:14

    Vooralsnog had ik gelukkig niet zoveel moeite met deze situatie. Ik heb dan ook wel het geluk dat ik werk heb en bovendien ook gewoon naar mijn werk toe kan. Binnenkort komt er echter wel een situatie aan die door de maatregelen heel moeilijk zal zijn. :(
    Zo simpel is dan geluk blogde over…Laatste woorden

  3. 16 maart 2021 / 10:25

    Prachtig artikel! Ik hoop met je mee dat er geen 2e coronaverjaardag komt. Ik had ook niet verwacht dat ik ooit nog heel blij zou worden van 10 minuten in de Action mogen doorbrengen of dat een bezoekje aan de supermarkt voelt als een geweldig uitje.
    Audrey blogde over…Tijd voor een beetje nuance

  4. 16 maart 2021 / 10:56

    Ik heb zo mijn ups en downs maar dat komt ook doordat ik in een ziekenhuis werk en daardoor wel heel dicht bij het vuur zit. Ik heb gelukkig wel genoeg andere dingen te doen voor de afleiding, we zijn gezond, hebben onze banen, een mooi huis, dus klagen doe ik zeker niet, maar zal blij zijn als de situatie wat meer behapbaar wordt, voor iedereen.
    Darina blogde over…Hoe ziet mijn schrijfroutine eruit?

  5. 16 maart 2021 / 12:17

    Wij hadden ak gepland om een rustiger 2020 te hebben dan in 2019 .. maar dit was ook wel weer het andere uiterste. Het gaat prima met ons, overigens. In tegenstelling tot andere mensen die er erg onder lijden hebben wij eigenlijk een vrij normaal leven. Nieuwe mensen ontmoet, dingen ondernomen met de regels in acht nemend, nieuwe dingen gedaan ook, juist omdat er andere regels gelden. Ja, ik mis Amsterdam. We hebben er alleen een ziekenhuis gezien, omdat afgelopen jaar ook het jaar was waarin mijn gozer zijn been brak. Ik mis best wel dingen zoals gewoon ergens anders een kopje koffie drinken. Maar! Wij hadden de oplossing dat we mooie herbruikbare bekers hadden die we bij onze lokale koffiehoek lieten vullen met een koffie verkeerd of cappuccino. En dan thuis opdrinken, toch een beetje een speciaal gevoel. Het was in ieder geval anders dan onze eigen koffie.
    Ik heb in ieder geval geleerd dat wij vrij flexibel en ‘resilient’ zijn. En dat de mensen die erg klagen over alles dat minder hebben. Daar liggen vast ook andere oorzaken aan ten grondslag.
    Maar kom op. Ik heb zelfs met iemand uit Brazilië gesproken in het afgelopen jaar! Wel via videocalls, maar toch. En we hebben nieuwe restaurants ontdenkt, juist omdat ze nu bezorgen. Ik heb nieuwe wandelroutes met de hond ontdekt. Ik heb een dierbare verloren en ben daar met hulp van vrienden en familie ook redelijk overheen gekomen. En ik studeer ook nog, op afstand, plus ik leer een nieuwe taal als hobby. En dan zijn we ook nog verhuisd! Eigenlijk … eigenlijk is het wel goed zo. En als we straks, over een paar maanden, of zelfs over een jaar en wat, maar als we dan weer de straat op mogen om te winkelen, de bioscoop te bezoeken, een museum, een reis naar Florence, dan is dat ook weer leuk. Maar ons leven heeft niet stilgestaan. Want wij hebben niet stilgezeten in een hoekje.
    Daenelia blogde over…Een jaar in lockdown – min of meer

  6. 16 maart 2021 / 12:34

    Ik heb alvast geen zin om slingers en bellen op te hangen voor Mevrouw Corona die 1 jaar word, maar een mijlpaal moeten we er wel van maken. Zoals je zelf zegt, hier gaan we later nog vaak over vertellen. Toch is het ook fijn dat er eens iemand vraagt hoe het nu met me gaat. Want tegenwoordig leven we normaal in het nieuwe normaal. Laat ons hopen dat deze pandemie snel ons leven verlaat en we terug naar het oude normaal mogen (al vrees ik dat het oude normaal nooit echt nog terug komt)

  7. 16 maart 2021 / 12:41

    Wat heb je dat mooi gezegd! Ik had vorig jaar niet het idee dat het na drie weken klaar zou zijn, maar dat het zó lang zou duren, had ik ook niet verwacht. Ik vind het idee dat ‘we er nog staan’ heel erg mooi. Die ga ik onthouden! En natuurlijk hoop ik heel erg dat corona geen tweede verjaardag zal vieren.
    Naomi blogde over…Boekenpraat: Een tijd om nooit te vergeten (Jennifer Robson)

  8. 16 maart 2021 / 12:45

    Wat heb je voor zo’n – toch wel – beladen onderwerp een mooi artikel kunnen maken. Gelukkig gebeuren er nog steeds mooie dingen. Gelukkig maar… Toch hoop ik dat we het licht aan de corona-horizon gaan zien. Ik merk aan mezelf dat ik super moe er van ben. Niet letterlijk moe, maar mentaal moe.
    Simone blogde over…Mijn avondroutine | Persoonlijk

  9. 16 maart 2021 / 12:49

    Laten we hopen dat volgend jaar deze tijd alles weer normaal is. Met mij ging het lange tijd goed, maar nu merk ik langzaam dat ik het echt moe wordt. Al die ellende die je overal hoort, die uitzichtloze situatie… Ik voel me momenteel echt gevangen in mijn eigen leven. Ik zou zo graag ergens spontaan naartoe willen rijden of spontaan naar een ander land willen gaan, gewoon om even uit alles hier te ontsnappen, maar het gaat niet. Ook wil ik zoveel leuke dingen doen en organiseren die nu gewoon allemaal niet kunnen. Mijn dagen en weken zien er nu allemaal hetzelfde uit en ik heb niet het gevoel dat ik vooruit kom. Ook van vrienden/vriendinnen hoor ik niks. Het is allemaal heel moeilijk.
    Lianne blogde over…Interview: auteur en uitgever Nanda Roep

    • Noor
      16 maart 2021 / 16:49

      Van vrienden/vriendinnen hoor ik ook niets. Heb nooit echte vrienden gehad😅 mijn beste vriend zit in het leger en hij is normaal gezien mijn lichtpuntje maar hij heeft het ontzettend druk…

      Voor de rest fitness ik thuis, werk ik thuis, kortom alles gebeurt thuis. Door corona merk ik dat alles eigenlijk gewoon thuis kan. Vroeger ging ik naar de fitness en was al gauw 2 uur in totaal onderweg (heen-terug). Nu merk ik dat thuis fitnessen veel leuker is én ik heb meer tijd over!

  10. Johanna
    16 maart 2021 / 15:24

    Goed gezegd. Met mij gaat het persoonlijk goed. Waar ik extreem moeite mee heb, is dat we van een vrij en democratisch land in een land verandert zijn, waar de regering over heel veel kan beslissen. Niks geen vrijheden meer. En dat is voor mij onbegrijpelijk, ook dat zoveel mensen niet zien, wat er langzaamaan gebeurt met onze rechten. Ik begrijp dat er maatregels nodig zijn, maar geen verborgen agendas aub. En vooral dat laatste is hier nu aan de gang. Ten kosten van o.a. de gastronomie en event-branche. En dat vind ik heel ongerecht. Maar ik geloof dat wij het hier nog altijd beter hebben al in Nederland.

    • Noor
      16 maart 2021 / 16:53

      Kan je dat verduidelijken over ‘vrijheden en de eventsector’? Hier in België heb ik het gevoel dat er voornamelijk politieke inmenging is. Ik zelf luister niet meer naar het nieuws of wat dan ook. De nieuwe regel hier is nl. dat je weer met 10 buiten mag. Nu plots mag het wel, terwijl de cijfers hier echt niet de goede kant opgaan. Komt er dus op neer dat ik niet luister naar de regels. Afstand, mondmasker, handhygiëne, zo min mogelijk mensen zien, dat zijn voor mij de regels die ik toepas. Daar hoeft geen politieke uitleg/regel bij te komen.

  11. Esther
    16 maart 2021 / 18:00

    Dit jaar voelde voor mij zo ontzettend lang. Hopelijk zijn we over de helft van deze crisis, al durf ik dat nog niet te hopen.

    Het gaat met mij helaas niet goed. Sinds januari zit ik thuis met een burnout. Corona is daarvan niet de oorzaak, maar het heeft ook niet meegeholpen.
    Het zinnetje ‘je mag trots zijn dat je nog overeind staat’ (op Instagram) doet bij mij ook pijn. Ik sta namelijk niet meer overeind en daar zit ook groot deel schaamte bij. Je hebt dit vast niet zo bedoeld, maar het kwam toch even binnen.

    Hopelijk is deze hele periode snel achter de rug en kan ik, en anderen met mij, weer plannen voor de toekomst gaan maken. Nu staat het toch een beetje stil.

  12. 17 maart 2021 / 11:10

    Wat een mooi en krachtig artikel Romy! Ik weet inderdaad nog zo goed, dat we vorig jaar dachten dat over 3 a 4 weken alles weer normaal zou zijn… Na een tijdje werd het in ieder geval steeds duidelijker dat het normale leven voorlopig niet meer terug zou komen en ik betwijfel eigenlijk of dit ooit wel weer terugkomt. Klinkt pessimistisch, maar ik noem het liever realistisch. Voor mij is dit de beste manier om met de hele situatie te dealen, zodat ik leef in het nu en niet steeds uitkijk naar betere tijden (valse hoop). Daardoor heb ik 2020 ook niet als een slecht jaar ervaren. Ik ben 3 keer op vakantie geweest en ik heb volop genoten waar het kon. Maar ik moet zeggen, sinds de sluiting van alle horeca, winkels en de komst van de avondklok, ik me soms zo verslagen voel. Als je de huidige situatie vergelijkt met vorig jaar, Hadden we toen nog zoveel meer vrijheid (ook al hadden we toen het gevoel van niet :p).
    Anna blogde over…8 x Leuke items om je tuin lenteklaar te maken!

  13. 17 maart 2021 / 14:15

    Wat een krachtig verhaal Romy! Ik vind het eerlijk gezegd heel zwaar op het moment, dit is mijn laatste jaar als student en ik zit het hele jaar thuis. Ik zou een half jaar fulltime stage moeten lopen en dat is nu ook (grotendeels) thuis. Ik vind het maar moeilijk nu, maar goed ik hou vol en het komt wel weer. Ik hoop op een zomer waarin meer mag.
    Anouk blogde over…Ik ben gestopt met de pil: Waarom en wat nu?

  14. 18 maart 2021 / 11:31

    Mooi artikel met mooie inzichten! Echt ontzettend inspirerend om te lezen! Door de pandemie ben ik net als jij ook meer gaan beseffen wat ik allemaal wel heb, wat allemaal wel kan en wat ik ondanks de beperkingen toch kan bewerkstelligen. Juist dat waardeer ik nu veel meer dan voor de pandemie en kan ik echt kracht uit putten. Best gek hè dat het allemaal al meer dan een jaar aan de gang is. Desondanks is het voor mij zo prima vol te houden, want ik mag eigenlijk helemaal niet klagen. Ik heb ondanks de pandemie mijn master kunnen halen, een baan kunnen vinden, een huis kunnen kopen. Daarnaast ben ik nog super gelukkig met mijn vriend, zijn mijn vriendschappen door dit alles nog sterker geworden en ben ik gelukkig nog gezond gebleven (en mijn omgeving ook!). Mooi om te lezen dat jij ook veel positieve dingen hebt gedaan en geleerd, ondanks alle beperkingen! <3
    Meaghan blogde over…De thuiswerk-tag

  15. 18 maart 2021 / 14:13

    Mooi artikel! Hier ups and downs maar probeer vooral de positieve punten ervan te zien. Dat maakt het allemaal net even wat lichter. Maar dat maakt niet dat sommige dingen zeker zwaarder zijn dan anders.

  16. Odetta
    24 maart 2021 / 16:20

    Toen ik oktober positief getest werd, schrok ik enorm. Ik zag de beelden van de i.c.-afdelingen al helemaal voor mij. Gelukkig had ik milde klachten (geen koorts, hoofdpijn en een lichtelijk geïrriteerde keel). Vroeger zou je met zulke klachten gewoon gaan werken. Maar ik had ook kiespijn. Voordat ik naar de tandarts kon gaan, wilde ik zeker weten dat ik geen Covid-19 had. Want vooral mensen in tandenzorg moet je niet blootstellen aan het virus.
    Verder heb ik het hele jaar door kunnen werken als receptioniste/telefoniste. Ben ik blij wanneer ik thuis kan gaan en staan waar ik wil zonder mondkapje.
    En in vergelijking met mensen uit andere landen hebben wij het zo slecht nog niet. En tijdens de tweede wereld oorlog was er echt vrijheidsbeperking.
    Wel hoop ik vooral voor de jongeren, jonge mensen en de ondernemers dat het weer gauw normaal wordt.
    Al was het maar om onbevangen te kunnen rondlopen, de mensen die je lief zijn te bezoeken en te knuffelen.
    Overigens vind ik huidhonger een verschrikkelijk woord.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge